31.ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΙΠΠΟΤΕΣ ΚΑΙ ΔΕΣΠΟΣΥΝΕΣ ΤΟΥ ΚΡΙΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ

Προσφώνηση Μ.Τ. Є+ 

Ιππότες και Δεσποσύνες του Κρίνου και του Αετού, καλώς ήλθατε!

Όταν εισήλθατε ως Εταίροι στο Τάγμα μας, σας ειπώθηκε ότι οι Απαρχές της Μυήσεώς μας χάνονται στα βάθη του Χρόνου, όπου ξετυλίγεται η μακριά αλυσίδα των Εποχών και των Αιώνων!

Κατά την διάρκεια των Αιώνων, μεγάλες κουλτούρες και πολιτισμοί ξεπρόβαλαν θολά μέσα από Λατρείες και Μυστήρια, που διαρκώς μεταβάλλονταν, χάνονταν και επανεμφανίζονταν. 

Όμως η Μεγάλη Γνώση μεταδίδεται πάντοτε διαδοχικά από εποχή σε εποχή, από έθνος σε έθνος, από φυλή σε φυλή, ενδεδυμένη με το κατάλληλο κάθε φορά ένδυμα. Τα μεγάλα Κέντρα της Μύησης, στην Ελλάδα, την Αίγυπτο, την Ασσυρία, την Ινδία, την Κίνα, φώτισαν τον Κόσμο με το λαμπερό τους Φως και τα σεβαστά ονόματα των Μεγάλων Μυστών, των Ζώντων Φορέων της Αληθείας, μεταδόθηκαν από γενιά σε γενιά με σεβασμό! 

Ωστόσο οι Φορείς της Γνώσης κατά καιρούς κρύβονται και γίνονται Άγνωστοι για τους γύρω τους, αλλά δεν παύουν ποτέ να υπάρχουν. Κατά καιρούς ξεχωριστά ζωογόνα Ρεύματα Αγάπης και Σοφίας αναβλύζουν μέχρι την "επιφάνεια" του Κόσμου μας, δείχνοντας πως κάπου βαθιά στο Εσωτερικό της Γης και του εαυτού μας, ρέει ακόμη το δυνατό Αρχαίο Ρεύμα της Αληθούς Γνώσεως της Υπάρξεως.

Να ανοίξουμε δρόμο μέχρι το Ρεύμα αυτό είναι το Καθήκον και ο Σκοπός μας!

Αφού το βρούμε, οφείλουμε να Εμπιστευθούμε τον εαυτό μας στον Δρόμο, και στο εξής δεν μένει παρά να Γνωρίσουμε, για να "Είμαστε", και, κυρίως, για να "Πράττουμε" αναλόγως!

Σ' αυτόν λοιπόν τον Δρόμο Αδελφοί μας Ιππότες / Δεσποσύνες, δεν αφεθήκατε μόνοι. Δεχθήκατε Υποστήριξη και Καθοδήγηση, γιατί όσοι ακολουθούν ήδη τον Δρόμο, γνωρίζουν πως όλοι μας είμαστε συνδεδεμένοι με μία αόρατη κλωστή, αόρατη, κι όμως τόσο ισχυρή!

Αποτέλεσμα των δικών σας πνευματικών περιπλανήσεων, ήταν η γνωριμία σας και η Εισδοχή σας στο Τάγμα των Ιπποτών του Κρίνου και του Αετού. 

Τώρα πλέον Ονομαστήκατε Ιππότες και είσαστε ισότιμα μέλη με όλα τα μέλη του Τάγματός μας, παρελθόντα και παρόντα!

Ο Βαθμός σας είναι ο Βαθμός του Ιππότου/Δεσποσύνης κι έτσι δικαιώνεται και ο χαρακτηρισμός της Αδελφότητάς μας ως "Τάγματος".

Κάποτε ο θεσμός της Ιπποσύνης βασιζόμενος στον Τριπλό Όρκο για Πενία, Αγνότητα και Υπακοή, προέβλεπε για όσους κατατάσσονταν σε αυτόν, το καθήκον ανδραγαθίας, την επιτέλεση σπουδαίων κατορθωμάτων και το θάρρος απέναντι στον αντίπαλο, καθώς και την ανιδιοτελή παροχή προστασίας στους ασθενείς και τους αμάχους.

Σταδιακά και με την νομοτελειακή αλλαγή των ανθρωπίνων κοινωνιών γεννήθηκε από την Ιπποσύνη ένας Κώδικας Τιμής, Αξιών και Συμπεριφοράς, ο Ιπποτισμός ή αλλιώς Ιπποτικό Πνεύμα, που δεν έπαψε να εφαρμόζεται σε κάθε περίσταση, από λίγους και εκλεκτούς, ακόμη και σε καιρό ειρήνης.

Ο θεσμός της Ιπποσύνης, συνδέεται βέβαια και με τους Τροβαδούρους του Μεσαίωνα, οι οποίοι προκάλεσαν την εξάπλωση σε ολόκληρη την Ευρώπη της Ποίησης και της Μουσικής, τους δύο πανίσχυρους αυτούς παράγοντες Πολιτισμού. Στον τόπο μας η Παράδοση αυτή χάνεται στα βάθη των αιώνων, με τον θείο Όμηρο, που τραγουδούσε για τα ανδραγαθήματα και τα πάθη θεών και ανθρώπων, και συνεχίστηκε αδιαλείπτως μέχρι και την νεότερη εποχή με τα τραγούδια των κατορθωμάτων του Διγενή Ακρίτα ή του Ερωτόκριτου. Κάπως έτσι γεννήθηκε στις ψυχές των ανθρώπων ο ποιητικός και αγνός έρωτας του αγνού Ιππότη προς την Δεσποσύνη των Λογισμών του!

 Ο Ιππότης είναι Ευγενής, όχι λόγω συγκεκριμένης ταξικής καταγωγής, αλλά εκ του ρόλου του και της δράσης του εντός της κοινωνίας. 

Είναι Προστάτης και Υπερασπιστής του αδύναμου και του κατατρεγμένου, 

Είναι ένας μαχητής στην μάχη κατά του Κακού σε κάθε μορφή του και, ταυτοχρόνως,

Είναι ένας μοναχός - ασκητής, που θυμάται πάντα να υμνεί και να ευχαριστεί τον Κύριό του Τον εν τοις Ουρανοίς!

Οι Ιδρυτές του Τάγματός μας δεν έδωσαν σε αυτό Ιπποτική μορφή από μίμηση του παρελθόντος, καπηλευόμενοι κάποιο ένδοξο παρελθόν αμφίβολης διαδοχής, ώστε εμείς να καταξιωνόμαστε σήμερα με τον τίτλο του Ιππότη/Δεσποσύνης. 

Το έκαναν διότι από την Ιπποσύνη απέρρευσε ακριβώς το Ιπποτικό Πνεύμα, ο Ιπποτισμός, δηλαδή ένας Κώδικας Τιμής και ένας ανάλογος Τρόπος κοινωνικής διαγωγής και καθημερινής ζωής και δράσης!

Οι Ιππότες/Δεσποσύνες του Κρίνου και του Αετού, ασχολούμαστε περισσότερο με τις Πνευματικές μας Αξίες, με την πραγμάτωση του Ιπποτικού μας Ιδεώδους, με την Ηθική στην διάσταση της καθημερινής μας ζωής και με την ευγενική και αποτελεσματική μας Δράση για την εγκατάσταση της Αγάπης και της Αμοιβαιότητας στους κόλπους της Ανθρωπότητας.

Παρά το γεγονός ότι δεν κυκλοφορούμε στην κοινωνία με Ιπποτική αμφίεση, φέροντας ξίφος και ασπίδα, αυτό δεν σημαίνει ότι έχουμε χάσει την συνείδηση του Αγώνα υπέρ του Καλού και ενάντια σε κάθε μορφή υποδούλωσης του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος υποπίπτει συχνά στο ολέθριο σφάλμα άλλα να πρεσβεύει και άλλα να ακολουθεί στην καθημερινή δράση της ζωής του. 

Επιθυμεί να φαίνεται αυτό που δεν Είναι, και αυτό είναι σφάλμα, είναι πλάνη που του δημιουργεί σύγχυση και αποδυνάμωση.

Εμείς αγωνιζόμαστε πρώτα απ’ όλα ενάντια στην εσωτερική αυτή σύγχυση. 

"Αντίπαλός" μας είναι πρώτα-πρώτα ο επίπλαστος εαυτός μας, ο γεμάτος προκαταλήψεις, συνήθειες, πάθη και ελαττώματα, τα οποία προσπαθούμε συνειδητά να αναγνωρίσουμε, ώστε να χαθούν ήρεμα, όπως η πρωινή ομίχλη χάνεται με τις πρώτες ευεργετικές ακτίνες του ήλιου!

Οι Ηθικές Αρχές μας, ο Κώδικας Τιμής στον οποίο υπακούμε, χαράσσει τον Δρόμο του Καθήκοντός μας, σε αυτήν την ζωή, τον οποίο απαρέγκλιτα ακολουθούμε:

1.   Μην λές παρά μόνο την αλήθεια!

2. Μην αρνείσαι ποτέ την αρωγή, την βοήθεια, την προστασία και την ελεημοσύνη σε όποιον το έχει ανάγκη!

3. Μην ψεύδεσαι ποτέ προς βλάβη του πλησίον σου. Προτιμότερο να σιωπάς!

4.   Μην ανταποδίδεις ποτέ το κακό που σου κάνουν!

5.   Μην συγχρωτίζεσαι με τους εχθρούς και τους κακούς!

6.   Μην κακολογείς ποτέ τους άλλους!

7. Μην ενάγεις ποτέ στην δικαιοσύνη των ανθρώπων εκείνους που σε προσβάλλουν. Άφησέ τους στην Δικαιοσύνη του Θεού!

8. Μην είσαι φειδωλός στις δωρεές σου! Όλοι είμαστε ίσοι ενώπιον του Θεού. Όπως η Φύση μοιράζει σε όλους μας εξ ίσου την Ζωή, έτσι κι εσύ, να παρέχεις σε όλους, εξ ίσου, τις αρετές της Ψυχής και του Πνεύματός σου!

9. Να είσαι ατάραχος μπροστά στην θύελλα και χαμογελαστός μπροστά στην γαλήνη!

***

Οι παλαιοί Ιππότες, τιμούσαν ιδιαίτερα τρεις θεμελιώδεις Αρετές: 

Την Πίστη, την Ελπίδα και την Φιλανθρωπία (Έμπρακτη Αγάπη). 

Μεγαλύτερη από όλες θεωρούμε πως είναι η (έμπρακτη) Αγάπη προς τον πλησίον μας και μάλλον οι τρεις αυτές Αρετές συγχωνεύονται σε μία, την εν Σοφία Αγάπη! 

Οι Ιππότες συμβόλιζαν του "ζώντες λίθους" δια των οποίων και μόνον μπορεί να ανοικοδομηθεί ο Ναός της Αρετής. Κι αυτό μπορεί να γίνει με τις δικές τους μεν προσπάθειες, οι οποίες όμως αντικατοπτρίζουν, δηλ. αντανακλούν, το Θέλημα του Θεού! (Deus Vult!)

Θα ήθελα λοιπόν να σας μεταβιβάσω τώρα τις Ιδιαίτερες Αρχές μας, οι οποίες μπορούν να συνοψιστούν στα εξής:

1. Να πιστεύεις σταθερά στον Θεό, να αγαπάς, να σέβεσαι και να εναποθέτεις την ελπίδα του μέλλοντος σταθερά προς Αυτόν!

2. Να αγαπάς και να σέβεσαι τον Κύριο Ημών Ιησού Χριστό (ΧΡ), και τους Γεννήτορες, τον Δώρο και την Δώρα!

3. Να μην ορκίζεσαι ποτέ άδικα, και όταν ορκίζεσαι να τηρείς τον Όρκο σου με τίμημα ακόμη και το αίμα σου!

4. Να σηκώνεσαι νωρίς το πρωί κι αφού καθαρίσεις το πρόσωπο, τα χέρια και τα πόδια σου να απευθύνεις με χαρά Προσευχή στον Πατέρα και τον Κύριο!

5. Να εργάζεσαι έχοντας ως στέμμα σου την Εντιμότητα, να ζεις απ’ τον καρπό του μόχθου σου, να σέβεσαι τα αγαθά των άλλων και να μην σκανδαλίζεσαι ποτέ από αυτά!

6. Να ασκείς την Ελεημοσύνη, αλλά να μην δέχεσαι ποτέ Ελεημοσύνη από κανέναν, παρ’ εκτός από έναν Αδελφό, της γήινης ή της πνευματικής σου οικογένειας!

7. Να μην περιαυτολογείς ποτέ, αποστρεφόμενος την φιλοδοξία!

8. Να αγαπάς τους Αδελφούς σου όπως τον εαυτό σου, να σέβεσαι την Σ.μ.Μητέρα και να είσαι πρόθυμος να θυσιαστείς γι’ αυτήν!

9. Να διδάσκεις την Ηθική, να διαδίδεις την Αγάπη και την Ένωση, να αποκαθιστάς την Ειρήνη με τους λόγους και τις πράξεις του!

 Ιδού το βασικό καθήκον ενός Ιππότη/Δεσποσύνης του Κρίνου και του Αετού!


 30. ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΑΔΟΣ

[...ἡ μὲν γὰρ μονὰς ἀρχὴ πάντων καὶ κυριωτάτη πασῶν... ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ ]


Μονάς Ιερά, Δημιουργέ Πάντων των Πλασμάτων! 

Σύ που αντανακλάς τις Αρετές Σου και εμψυχώνεις τα δημιουργημένα Όντα Σου! 

Σύ η Δύναμις, που κατευθύνεις τους συγκεντρωμένους δυναμισμούς των Κόσμων! 

Σύ το Πάν εν τω Παντί, αφού εν Σοί περικλείεται το Πάν! 

Σύ η Συνείδησις η επιλαμβάνουσα των Πάντων: Του απέραντου, του μικρού, του ελαχίστου! 

Σύ η Σοφία η σπείρουσα Ηλίους και Αστερισμούς στις αχανείς Εκτάσεις, χωρίς συγχίσεις ή παρεκκλίσεις της αρμονικής τροχιάς τους! 

Σύ το Φως, που εκτοξεύεις τις Ακτίνες Σου στις εσχατιές των Κόσμων! 

Σύ η Υπέρτατη Αρχή, που εκπορεύεις και μορφολογείς τις θείες συλλήψεις Σου! 

Σύ, το άνευ ορίων Όριο! Σύ η Αρχή η εκπορεύουσα το Πάν! Σύ το τέλος όπου θα συγχωνευθεί το Πάν! Σύ το Αόρατο, το Άπειρο, το Άφθαστο, το Ατέρμον! Σύ η Υπερουσία, ο Αριθμός! 

Σύ η Μονάς, Σύ ο Θεός! 

Όταν αναμετρήσει το Μεγαλείο Σου ο νους του ανθρώπου, σκοτίζεται και θορυβείται, αλλά όταν σκεφθεί την Καλοσύνη Σου ο ίδιος νους αναθαρρεί και Σε επικαλείται! 

Σύ που κρατάς στα χέρια Σου το Απέραντο, το Μεγάλο, το Μικρό, και το Ελάχιστο, την ζωή του Ανθρώπου! 

Βοήθησε τον Άνθρωπο αυτόν να Σε γνωρίσει καλύτερα! 

Έσφαλε κι έχασε τις ιδιότητες με τις οποίες τον είχες προικίσει... Σε αγνόησε και αποχωρίσθηκε απ’ την Ουσία της Ζωής… Θέλησε να γίνει ελεύθερος κι έγινε σκλάβος της κατώτερης φύσης του… Θέλησε να Σε αρνηθεί κι αρνήθηκε τον ίδιο του τον εαυτό… Θέλησε να Σε αποφύγει και από ευμενή Σε βρήκε δυσμενή εντός του… 

Και πώς να Σε αποφύγει και πού να κρυβεί; Αφού γνωρίζεις τις μύχιες πτυχές της καρδιάς του και διεισδύεις στα άδυτα των κινήτρων απ’ όπου πηγάζουν οι πράξεις του…

 Από εγωισμό δεν αναγνωρίζει ότι μόνον τα αισθήματα και οι πράξεις αγάπης και αλληλεγγύης θα τον φέρουν κοντά Σου και ότι ο ανευρίσκων Σε Αναγεννάται στην Ζωή και αποκτά την πολυπόθητη Ευδαιμονία και Γαλήνη… 

Λάβε, Ιερά Μονάς, οίκτο για την δυστυχία των ανθρώπων! 

Για εκείνους που στενάζουν στον ζυγό της αδικίας! Για τους αποκαμωμένους απ’ τα δεινά της ζωής που τους καλύπτει βουβή απελπισία! Μερίμνησε για τους απόκληρους της ζωής, τους πάσχοντες, τους ασθενείς, για τους εγκαταλελειμμένους, γέροντες, γυναίκες, ορφανά… 

Ελέησε όλους αυτούς , Εσύ ο Θεός μου! 

Φώτισε τις καρδιές και τις διάνοιες των ιθυνόντων τις τύχες των λαών της Γης ώστε να μην γίνονται όργανα του κακού.

 Ευδόκησε όπως η Ειρήνη και η Αμοιβαιότητα εγκαθιδρυθούν επί της Γης όπως και στην Υπερούσια Κατοικία Σου! 

Και βοήθησε εμάς, τους εν αγάπη και πίστη εδώ συναθροισμένους Αδελφούς και Αδελφές να φέρουμε εις πέρας το Έργο της Αποστολής μας! 

Να ακτινοβολούμε την Αγάπη, την Αφοσίωση και την Αυτοθυσία! 

Να συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις, στην εκπλήρωση των Καθηκόντων μας απέναντι του Έργου που μας κληροδότησαν οι Σεβαστοί μας Διδάσκαλοι, γινόμενοι έτσι Άγνωστοι Υπηρέτες Σου και Εργάτες Σου ταπεινοί! 

ΓΕΝΟΙΤΟ!

 

Σημ.: Ο Διαλογισμός και η Προσευχή αποτελούν εσωτερικές πρακτικές που ακολουθούνται στα Κολλέγια του Τάγματος των Ιπποτών του Κρίνου και του Αετού. Η Προσευχή της Ιεράς Μονάδος δημοσιεύεται με την άδεια του Υπάτου Συμβουλίου του Τάγματος (Ανασύστασις 2020).


 



29. ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ Σ.μ.Μ. ΜΑΡΙΑΣ ΝΤΥΠΡΕ

 Η Υπέρτατη Δύναμη είναι ασύλληπτη για τον άνθρωπο. Είναι η Πάνσοφη Δύναμη, περί της οποίας ο άνθρωπος ατελή μόνον ιδέαν μπορεί να έχει.

Ο άνθρωπος Την ονομάζει δια της λέξεως "ΘΕΟΣ", για να προσηλώσει τις σκέψεις του προς έναν όρο, μία λέξη η οποία τον ικανοποιεί. 

Προς την λέξη δε αυτή, προς αυτόν τον όρο, απευθύνει την λατρεία και τα αιτήματά του, με την ελπίδα ότι θα εισακουσθεί και ότι τα αιτήματά του θα πραγματοποιηθούν.

Ο ασεβής λέει: "Ο Θεός, αν υπάρχει, είναι πολύ υψηλά, πολύ μακράν εμού".

Ο πιστός λέει: "Ο Θεός υπάρχει και με ακούει και μου παρέχει ό,τι του ζητώ με πίστη και άμεμτο πόθο".

Ποίος άραγε εκ των δύο βρίσκεται πιο κοντά στην αλήθεια;

Και οι δύο έχουν δίκαιο και άδικο ταυτοχρόνως...

Υπάρχει μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ Θεού και Ανθρώπου, απ΄ότι μεταξύ ανθρώπου κι ενός μικρού ζωϋφίου. Προς τι ο άνθρωπος να ενοχληθεί από τις "σκέψεις" ενός ζωϋφίου; Είναι ποτέ δυνατόν το ζωύφιο να έχει την απαίτηση να τύχη προσοχής εκ μέρους του ανθρώπου; Ο άνθρωπος περιφρονεί το ζωύφιο και το κατασυντρίβει στα πόδια του, ενώ ο Θεός ουδέποτε σκέπτεται να καταστρέψει κάποιο εκ των δημιουργημάτων του. Και ίσως για τον Θεό όλα να είναι "ζωύφια". Κι όμως, υπάρχει το "ζωύφιο", το οποίο εξ ενστίκτου γνωρίζει τον Νόμο και φωνάζει: 

"Πρόσεχέ με και σκέπτου με!"

Ο άνθρωπος εξ αλαζονείας και εγωϊσμού ορμώμενος προβαίνει σε πράξεις αιτήσεως οι οποίες ως επί το πλείστον είναι αποτελέσματα περισσότερο φόβου παρά σημεία σεβασμού, ιδίως όταν λαμβάνουν την μορφή λατρείας.

Από αιώνων άλλωστε ο άνθρωπος λάτρευε όλα όσα του γεννούσαν φόβο, για να καταστεί απρόσβλητος υπ' αυτών: 

Τον αέρα, την βροντή, την αστραπή, την καταιγίδα, τον ήλιο, την σελήνη, όλα τα άστρα και …τον Θεό. Ωστόσο ο άνθρωπος, όσο και τα άλλα δημιουργήματα, δεν πρέπει να φοβάται τον Θεό.

Εκείνο του οποίου έχει ανάγκη περισσότερο ο άνθρωπος σήμερα και το οποίο είναι πολύ καλύτερο μιάς "προσευχής", με τον τρόπο της συνηθισμένης λατρείας, είναι το να αισθανθεί απλώς και να εννοήσει σαφώς ότι, εφ' όσον παραδέχεται κάποιον "Νομοθέτη" των μεγάλων "Συνειδητών Νόμων" που διέπουν την ύπαρξη, "καθήκον" του είναι να ακολουθεί τους Συνειδητούς αυτούς Νόμους, ουδέποτε να τους ανταγωνίζεται, αλλά να προσαρμόζεται προς αυτούς, οπότε δεν θα έχει καθόλου πλέον την ανάγκη να ικετεύει την Θεία Δύναμη, διότι είναι ευνόητο ότι δεν έχει να φοβάται κάτι από Αυτήν.

Είναι λοιπόν η προσευχή ανωφελής;

Σας απαντώ ότι ανωφελής είναι η προσευχή της λατρείας.

Η αληθής προσευχή θα πρέπει να είναι απλώς ένα "μειδίαμα ευχαριστίας", μια επέκταση ευγνωμοσύνης προς το Όλον. 

Εάν δε έχεις ανάγκη να επικαλεθείς κάποια βοήθεια, τότε πράξε απλώς εκείνο το οποίο είπε ο Κύριος:  

"Είπε δε αυτοίς, όταν προσεύχησθε λέγετε: ‘Πάτερ ημών ο εν τοις Ουρανοίς ......’." (Λουκ. ΙΑ'  2) και η προσευχή σας κατευθύνεται προς τον Γεννήτορά σας (‘Τον Πατέρα τον εξ Ουρανού.’ Λουκ. ΙΑ' 13).

Αυτή είναι απλώς μια Επίκληση ή Έκκληση. Η βοήθεια έρχεται παρά του Γεννήτορος ή δι’ Αυτού. Το καθήκον λοιπόν κάθε ανθρώπου είναι να γνωρίζει τον Νόμο ο οποίος τον διέπει, να ακολουθεί και να εφαρμόζει τις υπαγορεύσεις του, διάγοντας ζωή αγνών ηθών και, ιδίως, να μεριμνά για το καλό όλων, παρά για την δική του αποκλειστικώς ευμάρεια και για όσα σχετίζονται με αυτήν!

Όσον αφορά λοιπόν την αληθή Προσευχή, αυτή είναι απλώς έκφραση της ευγνωμοσύνης προς τον Δημιουργό του Παντός.

Δεν θα πούμε περισσότερα διότι ακόμη και τα πτηνά του ουρανού, γνωρίζουν καλώς το είδος τούτο της προσευχής...

***

Σας δίδω τώρα την Πρακτική ενός "Πνευματικού Εξαγνισμού" που μπορείτε να τελείτε κάθε Πέμπτη και Σάββατο:

 Προτού κατακλιθείς την εσπέραν, πρόσελθε εις τον βωμόν επί του οποίου ευρίσκονται τα Εμβλήματα του Τάγματός μας, το Λάβαρον και τα τρία κηροπήγια. 

Άναψε τα κηρία. 

Με στήθος ανοικτόν, κάμε επτά μακράς και βαθείας εισπνοάς ήρεμα και αργά και προσπάθησε να συγκεντρώσεις τας σκέψεις σου επί του Έργου το οποίο προτίθεσαι να εκπληρώσεις. 

Κατόπιν αναπόλησε τις καλές και τις κακές πράξεις και σκέψεις σου, αφού πεις:

"Αιώνιον Είναι, ιδού εγώ ταπεινός θνητός, ασθενής προ της Ισχύος Σου, προσέρχομαι ενώπιον Εσού, του Υπερτάτου Κριτού του Είναι μου, ίνα ζητήσω εν ονόματι της Ισχύος την οποίαν ενεσάρκωσες εις το Κρίνον και τον Αετόν, την Υπερτάτην Κρίσιν Σου."

Κλείσε τους οφθαλμούς σου, ανυψώνων αυτούς προς τα άνω, με το στήθος ανοικτό και τους βραχίονες διασταυρωμένους, όπως κατά τον Χαιρετισμό του Τάγματος. 

Θέτων το "Αίτημα" ανοίγεις αργά τους βραχίονες και εισπνέεις βαθιά. 

Η κεφαλή εν ισορροπία, το δε σώμα εν καταστάσει εκκλήσεως. 

Όταν μια πράξη ή σκέψη σου είναι εσφαλμένη, άφησε το αριστερό σου χέρι να πέσει προς τα κάτω με σφιγμένη την πυγμήν και πες:

"Πράξις / Σκέψις καταστρεπτική της Παγκοσμίου Ισορροπίας, σε απορρίπτω εις την άβυσσον της λήθης."

Ανοίγων την πυγμήν, ως να απέρριψες κάτι, πες:

"Είθε ουδείς θνητός να ευρεθεί εις τον δρόμον σου, είθε να εξαφανισθείς από προσώπου των Γεννητόρων σου, άκαρπος και εσαεί χαμένη."

Στοχάσου βαθύτερα επί των πράξεών σου και κατόπιν, με τον ίδιο τρόπο, όρθιος (ή αν θέλεις γονυκλινής) με τα χέρια υψωμένα και τις παλάμες στραμμένες προς τα άνω, πες:

"Πάτερ οικτίρμον, ευρίσκομαι άραγε εν τω Πνεύματί Σου μεταξύ των καλών και των δικαίων;" (Παύσις)

"Ευδόκησον, ω Πάτερ ενδόξων εκδηλώσεων να απαντήσεις εις την επίκλησίν μου δια σημείου αισθητού εις την ψυχήν και το πνεύμα μου." (Πάυσις)

" Έων... Νικητά... Έων... Δώρε... Δώρα..."  (τρίς)

Αναμένεις σ' αυτήν την κατάσταση και στάση, για ενδεχόμενη πνευματική ή ψυχική ένδειξη και 

Κλείνεις την "Εργασία" σου με αίσθημα ευγνωμοσύνης προς το Πάν, σβήνοντας τα κηρία δια κηροσβέστου.



ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

    22. ΕΞΙ ΕΠΙΓΝΩΣΕΙΣ   (Για τον οξυδερκή και τον βραδύνου μαθητή)   I . "Ο οξυδερκής μαθητής είναι ένας ερευνητής.  Ακούει, α...

ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ!