47. Η ΑΝΑΠΝΟΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

(Φεβρουάριος 2022)

Στα Μυσταγωγικά μας Κολλέγια ασχολούμαστε κυρίως με την Επιστήμη της Ψυχής. Η ανώτερη Διάνοια θα έλθει ως συμπλήρωμα της Επιστήμης της Ψυχής. Ατομική ψυχή κακή, σημαίνει και διάνοια κακή, αναγκαστικά εκδηλωμένη.

Η ψυχή μας είναι άρρωστη βαριά, επειδή δεν κυριαρχούμε επ’ αυτής. Εκτός της σκωρίας και των παρασίτων που την κατατρώγουν, έχει και μια υπέρμετρη απληστία η οποία εκφράζεται με το "ανιεράρχητο" που μας διακρίνει, ενώ τα όντα που σας ανέφερα προηγουμένως είναι Όντα Ιεραρχημένα. Γνωρίζετε άλλωστε αυτήν την Ιεραρχία. Αποτελείται από τους Γεννήτορες, τους Γίγαντες, τους Εντολοδόχους, κ.λπ. Είναι οι υπηρέτες του Θεού που ενσαρκώνονται ανά τους αιώνες στην Γη για την βοήθεια της Ανθρωπότητας.

Υπάρχει ωστόσο και μια γενιά “εωσφορική” που τρέφεται και ζει στον αόρατο κόσμο της ανθρώπινης ψυχής. Ξέρετε ότι υπάρχουν ορισμένα ρευστά που ανήκουν στις ανθρώπινες ψυχές, και λέω “ψυχές” γιατί ο άνθρωπος έχει μία ψυχή που συντίθεται ωστόσο από δύο ψυχές: την “μνημονική” και την “συ­γκινησιακή” ψυχή. Όπως συμβαίνει πάντα, μέρος των ρευστών αυτών για τα οποία σας μιλάω, κατέχεται από ανιεράρχητα όντα, πράγμα που φανερώνει ότι δεν έχουμε την ελευθερία να μπορούμε να αισθανθούμε πολλές καταστάσεις.

Η προσπάθεια του Μυημένου, η μελέτη και οι ασκήσεις του, κυρίως δηλαδή η πρακτική του, η ατομική του Εργασία, έγκειται στο να εκβάλλει από μέσα του το “εωσφορικό κακό”, για να ξαναδώσει την ήρεμη χαρά στην ψυχή του, να την εξαγνίσει.

Σας έχω πει ότι είναι αναγκαίο να εξετάζετε την Συνείδησή σας καθημερινώς, ώστε να μπορέσετε να δημιουργείτε την Προσωπικότητά σας, δηλαδή να είστε βέβαιοι ότι εσείς είστε που κάνατε όλες σας τις πράξεις κάθε στιγμή της ημέρας.

Σας έχω πει να φυλάγεσθε από τους σφετερισμούς. Διότι τα ανιεράρχητα όντα ψάχνουν με όλα τα μέσα τις στιγμές της ανθρώπινης αδυναμίας. Γνωρίζετε καλώς ότι συχνά προβήκατε σε πράξεις για τις οποίες απορείτε αργότερα κι εσείς οι ίδιοι. Απορήσατε όταν αφεθήκατε σε ορισμένες κινήσεις, λόγους ή πράξεις και αναρωτιέστε γιατί τις κάνατε.

Δεν θέλω να πω ότι καταληφθήκατε εξ απροόπτου, αλλά σε πολλές περι­πτώσεις, υπάρχει πράγματι μερική ή ολική κατάληψις.

Πρέπει να γνωρίζετε ότι από μια πλευρά λέγεται πως ο αντίπαλος “δεν υπάρχει”. Κι αυτό λέγεται για να δοθεί στον άνθρωπο η δυνατότητα να ακολουθεί ελεύθερα, με βάση τη συνείδησή του, τον ορθό δρόμο.

Από την άλλη πλευρά, αν μελετήσει κανείς περισσότερο τα πράγματα, οφείλει να ομολογήσει ότι ο αντίπαλος “υπάρχει”. Εγώ προσωπικά, συχνά το ομολόγησα.

Οι δυο “ψυχές” που κατέχουμε και συγκροτούν την ψυχή μας, είπαμε ότι ονομάζονται συγκινησιακή ψυχή και μνημονική ψυχή. Η συγκινησιακή ψυχή, όπως δείχνει και το όνομά της, είναι εκείνη που μας χρη­σιμεύει στο να δεχόμαστε, ή να απορρίπτουμε, τις εξωτερικές και εσωτερικές μας εντυπώσεις, ενώ η μνημονική ψυχή είναι εκείνη που χρησιμεύει στο να εκδηλώνουμε την Προσωπικότητά μας εκτός του εαυτού μας.

Η Κυριαρχία της μνημονικής ψυχής υπό ενός σταθερού “Εγώ” και η ορθή χρήση της συγκινη­σιακής ψυχής, μεταμορφώνουν τον άνθρωπο σε Μεμυημένο. Αυτή είναι η Κλείδα που σας δίνω. Όλη η Μύησή μας έγκειται σ’ αυτό.

Η συγκινησιακή ψυχή έχει πέντε διαφορετικά ρευστά, για τα οποία θα σας μιλήσω σε επόμενη ευκαιρία, ενώ η μνημονική ψυχή τέσσερα. Μερικά από αυτά τα ρευστά έχουν καταληφθεί και διαστρεβλωθεί από την “εωσφορική γενιά”, προκειμένου να μπορέσει αυτή να ζει αόρατη μέσα στον Κόσμο της ασταθούς ισορροπίας στον οποίον ζούμε.

Ενθυμείσθε, σας έχω άλλωστε ομιλήσει σχετικά, ότι το ανθρώπινο σώμα είναι μία “Μαγική Ράβδος”, συνέχοντας το “Αόρατο” με το “Ορατό”. Δια μέσου της Ψυχής ο “αντίπαλος” κρατεί το άτομο, κρατεί τον άνθρωπο. Και δια του ανθρώπου, κρατεί ομοίως το “Ορατό”.

Η διαφορά που υπάρχει μεταξύ της ανθρώπινης ψυχής και της Παγκοσμίου Ψυχής – διότι είναι μια ερώτηση που θα μπορούσατε να θέσετε – είναι απλώς ότι η ανθρώπινη ψυχή έχει μια ένταση δονήσεων πολύ μεγαλύτερη από την Παγκόσμια Ψυχή.

Ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα όταν διαλογίζεται, κινείται και δρα, να διαμορφώνει τα κύματα, τις επήρειες τις προερχόμενες από την Παγκόσμια Ψυχή, σε Σφαίρα, σε κάτι ικανό να προβληθεί από αυτόν, δηλαδή σε εξανθρωπισμένη ψυχή.

Ο άνθρωπος μπορεί να χρησιμοποιήσει όλες τις βαθμίδες της ψυχής του, αλλά θα πρέπει προηγουμένως να την γνωρίσει και μόνο με την συνεχή εξάσκηση έχει την δυνατότητα αυτή.

***

Τώρα λοιπόν αδελφοί μου, θα περάσουμε στο δεύτερο μέρος, το μέρος των ασκήσεων, για το οποίο σας μίλησα.

Βλέπετε εδώ ένα σχήμα. Είναι ένα διπλό ελικοειδές σχήμα, μία διπλή σπείρα. Παρατηρήστε το, καθώς σας δίδεται για να βοηθηθείτε να αναπνέετε καλά. 

Είναι απολύτως απαραίτητο να ρυθ­μίσετε και να έχετε τον έλεγχο της αναπνοής σας, ώστε να μπορέσετε να είστε ικανοί να κάνετε πρακτική και, συγχρόνως, προσθέτοντας και το στοιχείο αυτό (της καλής αναπνοής) στην προσωπική σας προσπάθεια εξαγνισμού (αγνοποίησης), να μπορέσετε να δημιουργήσετε την περίφημη Κατάσταση Αρμονίας και Ισορροπίας, την εκθεια­ζομένη υπό της Διδασκαλίας μας, για να μπορέσετε να βαδίσετε αληθώς την Οδό της Μυήσεώς μας.

Όταν λοιπόν εισπνέουμε και εκπνέουμε, με βαθιές ισόχρονες αναπνοές, ρυθμίζουμε το ψυχικό μας ρευστό, το Ρεύμα της Ψυχής μας. Επειδή δεν είστε ικανοί να κάνετε ακόμη τόσο μεγάλες εισπνοές και εκπνοές, είστε υποχρεωμένοι, για να μπορέσετε να φθάσετε σε κάποιο αποτέλεσμα, να τις κάνετε με ισομετρικό τρόπο, δηλαδή σε ίσα μεγέθη.

Εάν θέλετε να εκτείνετε, να προβάλλετε το ψυχικό σας ρευστό, σε ποιά στιγμή όμως θα το κάνετε; Την στιγμή της Εκπνοής ή την στιγμή της Εισπνοής σας;

Λοιπόν η εργασία της Εισπνοής προβάλλει και η εργασία της Εκπνοής συγκε­ντρώνει. συμπυκνώνει.

Για να εκτελέσετε την απλή αυτή άσκηση, σταθείτε μπροστά από το παραπάνω σχήμα. Μπορείτε να κρεμάσετε το ελικοειδές επάνω από το κρεββάτι σας ώστε να το βλέπετε καλά, προσέχοντας πολύ να αποφύγετε να είσθε αντίθετα προς το φως.

Ακολουθώντας την μπλέ γραμμή από το κέντρο προς την περιφέρεια, Εισπνέετε ισομετρικώς σε πέντε χρόνους.

Ακολούθως, Εκπνέετε ακολουθώντας την κόκκινη γραμμή, επίσης σε πέντε χρόνους. Μικρή παύση και αρχίζετε εκ νέου κ.ο.κ. 

Κάντε αυτήν την άσκηση, μάθετε αυτήν την ισομετρική (ισόχρονη) αναπνοή.

Αφού θα έχετε ολοκληρώσει την άσκηση, θα προσθέσετε κάτι ακόμη, κάνοντας μιαν ακόμη άσκηση.

Εισπνέοντας, κάνετε μια χειρονομία με το αριστερό σας χέρι εκ του κέντρου προς την περιφέρεια, μια έκκεντρη (φυγόκεντρη) κίνηση. Αυτή είναι μία πρώτη πρακτική προσπάθεια που θα σας δώσει την δυνατότητα στο μέλλον να στέλνετε επήρειες. Διότι όποια χειρονομία είναι έκ­κεντρη, προβάλλει και όποια είναι κεντρομόλος, επαναφέρει. Εκπνέοντας λοιπόν επαναφέρετε το ψυχικό σας ρευστό, δηλαδή συγκεντρώνετε, συμπυκνώνετε, κάνοντας μία κεντρομόλο κίνηση με το δεξί σας χέρι.

Θα παρατηρήσετε ότι συχνά συμβαίνει κάτι αρκετά περίεργο όταν κάνετε αυτήν την διπλή χειρονομία.

Μπορεί να αισθανθείτε μια μεγάλη θερμότητα μέσα σας και ακολούθως θα μπορείτε να ρυθμίζετε πολλές δυσκολίες, πολλές ανισορροπίες. Για παράδειγμα, θα έχετε πολλές φορές πονοκεφάλους, ή λίγο πυρετό κι όμως, με μια κανονική εργασία, έχουσα σκοπό να προωθήσει την κυκλοφορία του ρευστού σας μέχρι την άκρη των ποδιών σας και πίσω, καθώς είστε ξαπλωμένοι στο κρεββάτι, θα μπορείτε να απομακρύνετε αυτές τις μικρές δυσκολίες.

Αυτά είναι όμως πράγματα που πρέπει να δουλεύονται συνεχώς και για μακρύ χρονικό διάστημα και εάν τα εγκαταλείψετε θα ξαναγίνετε πάλι όπως και πριν. Συμπερασματικά, όταν κάποιος θέλει να κάνει πρακτική, θα πρέπει να ασκείται συνεχώς. Η καθημερινή ζωή δεν προσφέρεται πολύ γι’ αυτό, αλλά θα πρέπει να προσπαθήσουμε για το καλύτερο.

Στις επόμενες Εργασίες μας θα κάνουμε τις ασκήσεις όλοι μαζί, αλλά να ασκηθείτε και ατομικά χωρίς υπερβολές, ώστε να μπορείτε να εισπνέετε και να εκπνέετε άνετα σε πέντε χρόνους.

Για να καταλάβετε την αξία της εκκέντρου κινήσεως, θα σας πώ ότι ήταν το πρώτο σημείο της χειρονομίας Προβολής των Μυημένων του παρελθόντος…

 

Απόσπασμα ομιλίας του Μ.Τ. Ευγενίου Ντυπρέ στο πρώτο Μυσταγωγικό Κολλέγιο που συστάθηκε στο Παρίσι τον Οκτώβριο του 1918. Από τον ΤΡΙΤΟ ΤΟΜΟ της Εωνικής Βιβλιοθήκης (σελ. 103-106), έκδοση του Υπάτου Συμβουλίου του Κρίνου και Αετού, Αθήναι 2020.

 

46. ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΤΥΠΙΚΩΝ

 (Ιανουάριος 2022)

 

Αδελφοί και Αδελφές μας, 

Αναζητητές του Εσωτερικού Φωτός και Μαθητές της θείας Σοφίας

 

Στις περισσότερες απ’ τις Σχολές των Μυημένων του παρελθόντος, θεωρούσαν απολύτως αναγκαία, εκτός της θεωρητικής Διδασκαλίας, την Τέλεση Θεουργικών ή Μαγικών Πράξεων, Ιεροτελεστιών ή Επικλήσεων, και την ακριβή και πιστή τήρηση των λεπτομερειών των Πράξεων αυτών.

 

Κάποιοι θεωρούσαν, λόγου χάριν, πως εάν κατασκεύαζαν με έναν συγκεκριμένο τρόπο και με συγκεκριμένους τελετουργικούς "Τύπους" ένα Δακτυλίδι με την "Σφραγίδα του Σολομώντος", θα δημιουργούσαν για τον εαυτό τους ένα απόλυτο εργαλείο Δύναμης και Αποτελεσματικότητας, έναν μαγνητικό "προβολέα" για τις ευσεβείς (ή μη) επιθυμίες της καρδιάς τους. 

 

Θα έπρεπε βεβαίως να ακολουθήσουν συγκεκριμένες οδηγίες ή εντολές. Να ακολουθήσουν, ας πούμε, μία "μυστική συνταγή", που θα τους ξεκλείδωνε, όπως πίστευαν, το Υπέρτατο Μυστικό της Σοφίας του αρχικού "Κυρίου του Δακτυλιδιού", την Κυριαρχία επάνω στην Ισόρροπη Κίνηση του Τριπλού Σύμπαντος, αλλά και του εαυτού τους. 

 

Ελάμβαναν λοιπόν ένα μέρος Χρυσού, δύο μέρη Αργύρου, τρία μέρη Χαλκού, τέσσερα μέρη Κασσίτερου, πέντε Σιδήρου, έξι Υδραργύρου και επτά Μολύβδου και τα ένωναν μαζί κατά τις ώρες που αντιστοιχούν στα συγκεκριμένα μέταλλα, ενώ με το κράμα που προέκυπτε απ’ την ένωση των στοιχείων, έφτιαχναν το Δακτυλίδι, το κυκλικό μέρος του οποίου ήταν σε ένα σημείο πεπλατυσμένο για την τοποθέτηση της πέτρας του δακτυλιδιού. Επρόκειτο συνήθως για έναν Λίθο κόκκινο, στεφανωμένο με διπλό Χρυσό Περίβλημα, και πάνω του χάραζαν την διπλή Σφραγίδα του Σολομώντος ενώ γύρω του τα Επτά Σημεία των Πλανητών, όπως εμφανίζονται στην Απόκρυφη Δοξασία του Αγρίππα ή στις Επτά Μαγικές Δοξασίες του Παράκελσου.

Με τις κατάλληλες τελετουργίες, αφιερώσεις και προσευχές, "μαγνήτιζαν" για Επτά Ημέρες το Δακτυλίδι, μην παραλείποντας να φορούν κάθε ημέρα το "κατάλληλο" χρώμα ενδυμάτων, να καίνε κάθε ημέρα το "κατάλληλο" θυμίαμα στα θυμιατά τους, να απαγγέλουν κάθε ημέρα τους "κατάλληλους" αφορισμούς των Τυπικών τους... 

 

Ερρίκος Κορνήλιος Αγρίππας φον Νέττεσχαϊμ (Heinrich Cornelius Agrippa von Nettesheim, 1486-1535) “De incertitudine et vanitate scientiarum atque artium” “Περί της αβεβαιότητας και της ματαιότητας των επιστημών και των τεχνών” (Cologne 1527). Στην φωτογραφία, αγγλική έκδοση του 1684.

Για μας σήμερα, θα ήταν ωστόσο ωφελιμότερο να αφήσουμε την μάταιη αναζήτηση εντός του σκοτεινού "Τάφου του Σολομώντος" - εντός δηλαδή των Αρχαίων Κρυπτών της λεγόμενης Απόκρυφης Επιστήμης - και να αναζητήσουμε αντ’ αυτού εντός της Καρδιάς μας, όχι την "συνταγή" κάποιου "Μαγικού Δακτυλιδιού", αλλά την Αληθινή Πηγή της Σοφίας και της Αγάπης που ανά τους αιώνες λούζει το Σύμπαν και την Ανθρωπότητα! 

 

Ας αφήσουμε να κείτονται εντός του παγωμένου μνήματος ο "σκελετός" και το "δακτυλίδι του νεκρού", κι ας φορέσουμε ένα απλό ωμοφόριο, όπως είναι ο Κυανός Μανδύας του Τάγματός μας, ή ένα ταπεινό ασημένιο δακτυλίδι με χαραγμένο επάνω του τον Σταυρό της Θυσίας και της Αναγέννησης, τα οποία θα γίνουν αποτελεσματικότερα φυλακτά για την ζωή μας από οποιοδήποτε άλλο δακτυλίδι ή μαγικό φυλακτό, αν είμαστε πραγματικά απλοί και άξιοι να τα φέρουμε. 

 

 

Τα Αρχαία Τυπικά έχασαν την αποτελεσματικότητά τους, απ’ την στιγμή που οι Μυημένοι οι οποίοι τα ακολουθούσαν έχασαν μέσα στους αιώνες την καθαρότητα της καρδιάς και της πίστης τους. Οι Μαγικές Ιεροτελεστίες, οι Τελετουργίες και η πιστή ακολούθηση των λεπτομερειών τους, που κάποτε θεωρούνταν αναγκαιότατα, είναι πλέον τα δεκανίκια των αμαθών και των δεισιδαιμόνων, και μας θυμίζουν μια παλιά ιστορία της Σχολής των Αδελφών της Ανατολής, που λεγόταν στους αρχάριους "Μαθητές της Αληθείας" σε Αττική και Έφεσο. Θα μπορούσε να έχει τίτλο "Το χαλίκι στη σούπα"...

***

...Λέγεται ότι κάποτε δύο γέροι και σεβάσμιοι μοναχοί, οδοιπορώντας, έφτασαν σε μία φτωχική καλύβα στην άκρη του δάσους, στην οποία βρίσκονταν μόνα τους δύο μικρά παιδιά. Ζήτησαν να φάνε κάτι και να ξεκουραστούν. Όμως τα παιδιά απάντησαν πως οι γονείς τους λείπουν και ότι δεν έχουν τίποτε να τους προσφέρουν. 

"Λοιπόν", είπε ο πρώτος μοναχός, "να η φωτιά, δώστε μας μόνο ένα τσουκάλι και λίγο νερό και θα φτιάξουμε εμείς μία σούπα για όλους μας". 

"Με τί;" απάντησαν με απορία τα παιδιά. "Δεν έχουμε τίποτε!"

"Τότε θα την φτιάξουμε με αυτό το μαγικό χαλίκι!" απάντησε ο δεύτερος μοναχός με ένα πονηρό χαμόγελο, βγάζοντας από το σακίδιό του ένα μικρό χαλικάκι. "Δεν ξέρετε παιδιά μου, ότι στο Μοναστήρι μας διδασκόμαστε το μεγάλο μυστικό της σούπας από χαλίκι;"

Σούπα από χαλίκι! Τι θαύμα για το μυαλό των μικρών παιδιών! Οι μοναχοί υποσχέθηκαν πως θα την φτιάξουν μαζί τους και πως όταν την δοκιμάσουν θα την βρούν πεντανόστιμη… Γρήγορα λοιπόν ετοίμασαν το τσουκάλι, έριξαν μέσα το νερό, σκάλισαν την φωτιά και τέλος έβαλαν μέσα τελετουργικά και με μεγάλη προσοχή και το μικρό χαλικάκι.

"Θαυμάσια" είπαν μετά από λίγο οι μοναχοί, "τώρα φέρτε μας λίγο αλάτι και μερικά απ' τα λαχανικά που είδαμε ότι έχετε έξω στον μικρό κήπο σας. Και μήπως υπάρχει και κανένα μικρό κομμάτι καπνιστό λαρδί στο ντουλάπι σας, του οποίου την μυρωδιά αναγνωρίσαμε;"

Τα παιδιά πράγματι βρήκαν το αλάτι, έφεραν δύο λάχανα απ’ τον κήπο τους, βρήκαν στο ντουλάπι ένα μικρό κομμάτι λαρδί και κάθισαν μπροστά στο τσουκάλι παρατηρώντας με θαυμασμό τους μοναχούς να προσθέτουν τα υλικά στη σούπα που άρχισε να σιγοβράζει. Οι μοναχοί ανακάτευαν αργά την σούπα αναφωνώντας κάθε τόσο: "Αχ, τι μυρωδιά!" και σε λίγο είπαν στα παιδιά ότι η σούπα τους ήταν έτοιμη. Μοίρασαν την σούπα σε τέσσερα πιάτα και έβγαλαν προσεκτικά το χαλίκι το οποίο έδωσαν στα παιδιά.

"Φυλάξτε το προσεκτικά! Σας το αφήνουμε για τον κόπο και την καλοσύνη σας. Μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε όσες φορές θέλετε! Τώρα, ας ευχαριστήσουμε τον Θεό για τα πάντα κι ας δοκιμάσουμε την σούπα μας. Πώς σας φαίνεται;"

"Ω! μα είναι θαυμάσια!" είπαν τα παιδιά χτυπώντας με ευχαρίστηση τα χέρια τους.

Πράγματι, ήταν μια καλή σούπα με λάχανο και λαρδί, που τα παιδιά δεν είχαν μάθει μέχρι τότε να φτιάχνουν ώστε να την προσφέρουν και σε άλλους, αφού νόμιζαν πως τους έλειπαν τα υλικά - και ιδίως το υπέροχο και θαυματουργό χαλίκι!

***  

Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τα παλαιά Τυπικά και τις Τελετουργίες, αγαπημένοι Αδελφοί, μοιάζουν με το χαλίκι στη σούπα των μοναχών.

Μέσα στη φαντασία των μικρών παιδιών το χαλίκι έγινε πραγματικά ένα "μαγικό εργαλείο", όμως αυτό οφειλόταν στην επιδεξιότητα των μοναχών. 

Είχε ωστόσο το ίδιο κάποια μαγική δύναμη; 

Με παρόμοιο τρόπο, τα Τυπικά και οι Τελετουργίες μας, χρησιμεύουν μεν ως "πρόσθεση κινήτρου και ευκαιρίας" για την αναδίπλωση των βασικών δυνάμεων (των αρετών) των ανθρώπων που τα χρησιμοποιούν, όμως χωρίς τις ίδιες τις αρετές δεν έχουν καμία απολύτως αποτελεσματικότητα. Ωστόσο σκεφτείτε: οι μοναχοί χωρίς το χαλίκι, δεν θα έτρωγαν τίποτα!

Υπήρξαν λοιπόν ψεύτες οι μοναχοί; Όχι. 

Διαπνέονταν από αγάπη, ευφυΐα και καλοσύνη κι έτσι με έναν παιχνιδιάρικο και χαρούμενο τρόπο, όπως ακριβώς ταιριάζει να αντιμετωπίζει κανείς τα μικρά παιδιά, γοήτευσαν και βοήθησαν τα φτωχά παιδιά να κάνουν μία καλή πράξη -να προσφέρουν φαγητό στους πεινώντες- και έφαγαν και οι ίδιοι. Εξάλλου, και τα ίδια τα παιδιά πεινούσαν και οι μοναχοί όχι μόνο τους έδωσαν απ’ την γευστική σούπα, αλλά τους πρόσφεραν και την γνώση να φτιάχνουν μόνα τους μία ωραία λαχανόσουπα, κάθε φορά που πεινάνε, έστω με την βοήθεια ενός "μαγικού χαλικιού".

Δεν θέλουμε να πούμε εδώ ότι τα Τυπικά και οι Τελετουργίες, που και εμείς χρησιμοποιούμε κατά τις Εργασίες των Κολλεγίων μας, είναι μια μεγάλη εξαπάτηση. Θα ήταν ασφαλώς, εάν όλοι δεν τα είχαμε καθόλου ανάγκη, εάν όλες οι ανθρώπινες νοοτροπίες ήταν οι ίδιες. 

Όμως ο νόμος της Ανομοιότητας βρίσκεται ακόμη σε ισχύ και έτσι πολλοί από εμάς έχουμε ακόμη ανάγκη από ένα "μαγικό χαλίκι" για να γευτούμε την λαχανόσουπα, που έτσι κι αλλιώς θα μπορούσαμε να την φτιάξουμε με τα υλικά που κάθε φορά έχουμε διαθέσιμα, αλλά δεν έχουμε την "γνώση" να το κάνουμε. Το "χαλίκι" και οι "τελετουργίες" βοηθούν μεν, ωστόσο δεν είναι καθόλου μα καθόλου αναγκαία!

Φαίνεται πως χρειάζεται να χρησιμοποιούμε παραμύθια για την ανάπτυξη της φαντασίας των παιδιών, και μύθους, αλληγορίες και σύμβολα, για την εκδίπλωση των αρετών των μεγάλων. Αυτά είναι βοηθητικά ως προς τις αδυναμίες του ανθρώπου, όχι όμως και αναγκαία.

Ευτυχισμένος λοιπόν εκείνος που θα κατείχε το "Δακτυλίδι του Σολομώντος" Αδελφοί μου! 

Ευτυχέστερος όμως εκείνος που θα χρησιμοποιούσε στην πράξη τις "Αρετές του Δακτυλιδιού", χωρίς να έχει ανάγκη το ίδιο το δακτυλίδι, το οποίο ούτως ή άλλως είναι πάντοτε διαθέσιμο για όσους αποδειχθούν άξιοι και γνωρίζουν πώς να το χρησιμοποιήσουν.

* ΟΛΑ ΠΕΡΝΟΥΝ *

* ΚΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ *

* ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑ *

  Εκ της Διδασκαλίας του Τάγματος των Ιπποτών του Κρίνου και του Αετού

 

45. Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

(Αγάπη-Αμοιβαιότητα-Ανθρωπιά)

(Δεκέμβριος 2021)

Αγαπημένοι Φίλοι και Αδελφοί,

Στο πρώτο Τεύχος της περιοδικής συνδρομητικής έκδοσης «Η Δύναμη της Αληθείας» (“La Force de la Verité”, Όργανο των “Φίλων της Μαρίας Ρουτσίν-Ντυπρέ”, Ιδρύτριας του Τάγματος του Κρίνου και του Αετού), που κυκλοφόρησε στην Γαλλία τον Δεκέμβριο του 1918 (βλ. παρακάτω, Εικόνα 1) καταγράφονται με λακωνικότητα τα εξής:

«Η Μαρία Ντυπρέ, το γένος Ρουτσίν, γεννήθηκε στην Οδησσό το 1883. Σε μικρή ηλικία ήλθε στο Παρίσι με τους γονείς της. Σε ηλικία 15 ετών, έχοντας ανησυχίες για το κοινωνικό πρόβλημα, παρακολουθεί εργασίες συνεδρίων πολλών και διαφόρων κοινωνικών κομμάτων. Ο πρώτος σταθμός για τον προσανατολισμό του έργου της ήταν μια μακριά σειρά διαλογισμών που διήρκεσαν για πολλά χρόνια. Σε ηλικία 24 ετών, ταξιδεύει στην Αίγυπτο και την Ελλάδα και για δύο χρόνια μελετά τα κοινωνικά ήθη των λαών της Ανατολής. 

Σε ηλικία 26 ετών βρίσκει πραγματικά τον δρόμο της, οι πρώτες γραμμές του οποίου αρχίζουν πλέον να χαράσσονται. Κατόπιν συνεργασίας με διαφόρους Ηγέτες Φιλοσοφικών Σχολών της Ανατολής, αρχίζει να διαμορφώνει την οργάνωση του μελλοντικού της Έργου και επιλέγει τρεις Μαθητές, τους οποίους μυεί, δίνοντας έτσι μια πρώτη συγκεκριμένη μορφή στο Έργο της. 

Στις αρχές του 1915, δημιουργεί το Τάγμα του Κρίνου και του Αετού, στην κεφαλή του οποίου τοποθετεί ως ηγέτες του, τους τρεις αυτούς Μαθητές της. Η Σύνθεση του Έργου που δημιουργήθηκε από την Μαρία είναι η «Τελειοποίηση του Ανθρώπου για το καλό της Συλλογικότητας». Πέθανε στις 30 Ιανουαρίου 1918, αφήνοντας πίσω της μια συλλογή εργασιών επάνω στη φιλοσοφία των θρησκειών, στο θεωρητικό κοινωνικό ιδεώδες και την εφαρμογή του στην πράξη. Μέσα από το περιοδικό αυτό θα έχουμε την ευκαιρία να δημοσιεύουμε αποσπάσματα από τα έργα της». 

 Εικόνα 1.

Εύκολα διαπιστώνουμε πως ήδη από τον Δεκέμβριο του 1918, κάποιοι ένθερμοι Μαθητές της Μαρίας, θεώρησαν καλό, αλλά και ηθικό τους καθήκον, να διαδώσουν κατά δύναμιν το Ιδεώδες και το Έργο της, εντός και εκτός των Ταγματικών Κολλεγίων, με τα διαθέσιμα στην εποχή τους μέσα, όπως πράττουμε σήμερα και εμείς, με τα διαθέσιμα στην εποχή μας μέσα. Ενάμιση χρόνο αργότερα, τον Μάιο του 1921, το ίδιο έγινε άλλωστε και στην Ελλάδα, με την έκδοση της περιοδικής έκδοσης ΈΩΝ, από τον Μεγάλο Ταξιάρχη της Ανατολής, Αντώνιο Χατζηαποστόλου (βλ. παρακάτω, Εικόνες 2 και 3)

 Εικόνα 2.

Στην Προμετωπίδα του Τεύχος αυτού διαβάζουμε: "Ο κύριος χαρακτήρ του καλού είναι η χαρά εις την απόλυτον ειρήνην, η πλήρης συνείδησις και ευχαρίστησις της υπάρξεως και της ζωής". ΔΩΡΑ

 

 Εικόνα 3.

Στο πρώτο εκείνο Γαλλικό Τεύχος της ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, καταγράφησαν, μεταξύ άλλων, τα πρώτα 10 από τα 45 Θεωρήματα της Διδασκαλίας μας, το Τυπικόν Καθιερώσεως και Μυήσεως στον Βαθμό του Εταίρου του Τάγματος και κατονομάστηκε καθαρά το θεμελιώδες «καθήκον» του ανθρώπου σύμφωνα με την Αδελφότητά μας, που είναι η προσωπική του εργασία προκειμένου να καταστεί ωφέλιμος για τον εαυτό του, τους συνανθρώπους του και όλη την δημιουργημένη Φύση. Αυτή η σωματική, ηθική και πνευματική προσπάθεια του ανθρώπου, συνοψίζεται στην λέξη «ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑ», η οποία μαζί με την ΑΓΑΠΗ και την ΑΝΘΡΩΠΙΑ συγκροτούν για εμάς μία αδιαίρετη τριάδα.

Η διάδοση της υψηλής Διδασκαλίας μας και με «εξωτερικά μέσα», εάν χρειάζεται και στο μέτρο που χρειάζεται, δεν αποτελεί συνεπώς κάτι το πρωτοφανές ή το μυητικά απαγορευτικό, τουλάχιστον όπως εμείς το αντιλαμβανόμαστε στην Αδελφότητά μας. Θεωρούμε πως θα ήταν σαν κάποιος να έλεγε λ.χ. πως η διάδοση του Ευαγγελίου εκτός του χώρου της Εκκλησίας, είναι κάτι το πρωτοφανές ή βλαπτικό, αφού τάχα, προσφέρει τα «μαργαριτάρια» στους «χοίρους»! Εμείς πιστεύουμε βαθιά μέσα μας πως και ένας μόνο συνάνθρωπός μας στην κοινωνία να ωφεληθεί από όσα μεταδίδουμε στο Ιστολόγιό μας ή στο Κανάλι μας στο YouTube, θα είναι σπουδαίο κέρδος τόσο για τον ίδιο όσο και για το περιβάλλον του και για την ανθρωπότητα συνολικά.

Αυτό που δεν μεταδίδουμε (γιατί δεν δύναται να «μεταδοθεί» με λέξεις) είναι τα Τυπικά μας και η εσωτερική διάσταση των Εργασιών μας, τα οποία λειτουργούν και έχουν νόημα μόνον εντός των Κολλεγίων μας, κι ωστόσο η ευεργετική τους επίδραση στους αδελφούς που δέχονται την Μύησή μας, διαπιστώνουμε πως εκτείνεται σε όλους μας, σαν μία πέτρα που σχηματίζει επάλληλους κύκλους σαν πέσει στην επιφάνεια του νερού μιας ήρεμης λίμνης.

Αυτά τα λίγα τα αναφέρουμε για κάποιους Αδελφούς μας άλλων Ταγματικών Σχηματισμών (στην Ελλάδα ως γνωστόν λειτουργούν Κολλέγια που υπάγονται σε τρεις ή τέσσερις διαφορετικές «Διοικήσεις», με τις οποίες μας δένει ωστόσο το κοινό και πανανθρώπινο Ιδεώδες μας), που πιθανόν να θεωρούν «ύβρη» την μέχρι τώρα επικοινωνιακή δράση μας. Βεβαίως η δράση μας δεν είναι μόνον αυτή που φαίνεται, ή αυτή που επιτρέπουμε να φανεί εξωτερικώς…

Τώρα, επανερχόμενοι σε όσα στην αρχή αναφέρουμε, ας πούμε ότι λίγο πριν από την έκδοση του πρώτου Γαλλικού Τεύχους της «Δύναμης της Αληθείας», του Δεκεμβρίου 1918, και συγκεκριμένα στις 2 Νοεμβρίου 1918, το Συμβούλιο του Τάγματος «ανταποκρινόμενο στις ευχές που εκφράστηκαν από τους Μεγάλους Ταξιάρχες» (τους Έλληνες Νικόλαο Κονταρό, Αντώνιο Χατζηαποστόλου και Γεώργιο Αγάθο), υπέδειξε ομόφωνα τον Δημήτριο Πλάτωνος Σεμελά, ως Πρόεδρο του Συμβουλίου και του προσέδωσε τον τιμητικό τίτλο του Συν-ιδρυτή του Τάγματος.

Έναν μάλιστα μήνα αργότερα, την 1^η Δεκεμβρίου του 1918, συστάθηκαν οι Τέσσερις Μεγάλες Ταξιαρχίες του Κρίνου και του Αετού, δηλαδή η Μ.Τ. του Βορρά (με δικαιοδοσία στην Κεντρική, Βόρεια και Δυτική Ευρώπη), η οποία τέθηκε υπό την διεύθυνση του Αναπλ. Μεγ. Ταξιάρχη Ευγένιου Ντυπρέ (Μαρτινιστή και συζύγου της Μαρίας), και οι Μεγάλες Ταξιαρχίες του Νότου (Αφρική, Ασία, Ωκεανία), της Ανατολής (Ελλάδα, Βαλκάνια, Ρωσία) και της Δύσης (Αμερική), που τέθηκαν υπό την διεύθυνση των προαναφερομένων τριών πρώτων Ελλήνων Μεγάλων Ταξιαρχών, Ν.Κ., Α.Χ. και Γ.Α., αντίστοιχα.

Προς τιμήν εκείνων των τριών πρώτων «Μαθητών της Αληθείας», με τους οποίους μορφολογήθηκε για πρώτη φορά το Όραμα της Ιδρύτριάς μας Μαρίας, δημοσιεύουμε σήμερα μία φωτογραφία τους (Εικόνα 4) στην οποία από αριστερά προς τα δεξιά βλέπουμε τους Α. Χατζηαποστόλου (Μ.Τ. Ανατολής), Ν. Κονταρό (Μ.Τ. Νότου) και Γ.Αγάθο (Μ.Τ. Δύσης).

Εικόνα 4.

Ας τους θυμούνται και ας τους τιμούν όλοι οι Αδελφοί και Αδελφές του Κρίνου και του Αετού, από όποια Διοίκηση ή Σχηματισμό κι αν προέρχονται! Το Ιδεώδες μας ας ενώσει σε μία αληθινή και άξια του ονόματός της Αδελφότητα, εμάς και όλους τους ανθρώπους, τόσο μεταξύ μας όσο και με την δημιουργημένη Φύση! 

Το Σύνθημά μας: "Αγάπη - Αμοιβαιότητα - Ανθρωπιά" ή "Αγάπη και Αμοιβαιότητα στην Ανθρωπότητα" (Amour - Réciprocité - Humanité), ας μας συντροφεύει σε εύκολες και δύσκολες στιγμές της ζωής μας! Κι επειδή, όπως έχουμε σε διάφορα ταγματικά κείμενα αναπτύξει, αυτό αποτελεί μια φαινομενικώς δυσκολοπρόσιτη "κορφή", ας ξεκινήσουμε πρώτα-πρώτα με κάτι "απλούστερο", δηλαδή με την Ανεκτικότητα, προς τον εαυτό μας και τους γύρω μας...

***

Ο λόγος ας επιστρέψει τώρα πίσω στην Μαρία, φίλοι και αδελφοί του Κρίνου, την Ιδρύτρια της Αδελφότητάς μας και οραματίστρια ενός καλύτερου μέλλοντος για τον άνθρωπο και την κοινωνία του, για την οποία ο Διευθυντής του Μυσταγωγικού Κολλεγίου των Παρισίων, Ζύλ Ντυπόντ, τον Δεκέμβριο του 1918 έγραφε:

«Η Μαρία εμβάθυνε στα δεινά και στις δυστυχίες των συνανθρώπων της, διαπιστώνοντας τις καθημερινές αδικίες πάνω στις οποίες οι κοινωνικοί νόμοι είναι ανίσχυροι. 

Διέκρινε την μεγάλη θλίψη που συνθλίβει την κοινωνία μας και ερωτευμένη με την ανθρωπότητα, αλλά και προικισμένη με μία εξαιρετική ευφυία, αφιέρωσε ολόκληρη την ζωή της στην σύλληψη ενός Έργου προορισμένου να λύσει το κοινωνικό πρόβλημα, για την ευδαιμονία όλων των ανθρώπων. Είχε τον χρόνο να θέσει τις βάσεις αυτού του Έργου και να μυήσει στη σύλληψή της πολλούς Μαθητές, οι οποίοι αφιέρωσαν με την σειρά τους την δική τους ζωή για να το πραγματοποιήσουν. 

Η θεμελιώδης Αρχή της μεγάλης σύλληψης της Ιδρύτριας του Τάγματος του Κρίνου και του Αετού είναι 

«Να τελειοποιηθεί το άτομο για να τελειοποιηθεί η κοινωνία». 

…. Η Σχολή της Μαρίας, καλεί κοντά της όλους τους ανθρώπους, χωρίς διάκριση φύλου, τάξεως, φυλής ή θρησκείας. Εκείνοι που θα ανταποκριθούν στο κάλεσμά της δεν έχουν να περιμένουν κανένα απολύτως όφελος, πέραν της τελειοποίησης της δικής τους εκπαίδευσης, που έχει ως αποτέλεσμα την ανόρθωση και ανεξαρτησία της δικής τους προσωπικότητας. Όσοι έλθουν κοντά μας, ακόμη κι αν δεν έχουν καμμίαν άλλη αρετή, ας έχουν τουλάχιστον την αρετή της Αγάπης για τους ανθρώπους και την ανθρωπότητα. …. 

Ενεργώντας καθαρά και ανοιχτά μπροστά στους ανθρώπους, πέρα και μακριά από κάθε δογματικό σύστημα, ας υπερασπιζόμαστε ως πιστοί Ιππότες του νέου Ηθικού Νόμου την Αλήθεια, αυτήν που νιώθουμε, χωρίς εχθρότητα και επιθετικότητα».

Ας αναφωνήσουμε λοιπόν ως ευχή για την νέα Χρονιά:

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ (που είναι έργο και του καθένα από εμάς) ΝΑ ΖΗΣΕΙ!"