41. Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ

 [Μυητικό Αφήγημα από την Παράδοση του Ρόδου]

(Αύγουστος 2021)

Ο ήλιος έδυε πίσω απ’ την κοιλάδα του Ιορδάνη βάφοντας τη δύση με τους πιο εκθαμβωτικούς παιχνιδισμούς χρωμάτων. Τα κίτρινα συναγωνίζονταν τα πορφυρά, λεπτές φαιοπράσινες ραβδώσεις έμπαιναν εδώ κι εκεί κι έδιναν ένα παράξενο τόνο στον ουρανό αυτόν της Ανατολής, ο οποίος ήταν γαλάζιος στο ζενίθ και είχε το βάθος του απείρου. Το παν χρύσιζε απ’ την λαμπρότητα αυτή, που έκανε ακόμη πιο ωραίο το μεγαλείο του τοπίου.

Στην άγρια γη της Παλαιστίνης, η φύση φαινόταν να βρίσκεται σε περισυλλογή. Θα έλεγε κανείς, ότι περίμενε κάποιο μεγάλο γεγονός, γιατί η φύση, αυτή η έκφραση της Θείας Σκέψης, το αισθάνεται, όταν πρόκειται να εκπληρωθεί κάποια απ' τις βουλές του Θεού.

Δυο άντρες σκαρφάλωναν στο Όρος Όσσα, ανατολικά του Ιορδάνη, στο όριο της Αραβικής Ερήμου. Από κει έβλεπε κανείς το Όρος Νέμπο να διαγράφεται στο βάθος της ομίχλης. Κάθε ευλαβικός μαθητής θα έπεφτε σε περισυλλογή μπρος στο κύμα των αναμνήσεων που προκαλούσαν τα μέρη αυτά. Αυτή ήταν λοιπόν η οροσειρά Αμπαρίμ, το τελευταίο καταφύγιο των Θείων Απεσταλμένων; Ο Μωυσής δεν ήταν που ανέβηκε στο Όρος Νέμπο, για ν' αποτραβηχτεί απ' τη μεγαλειώδη ζωή που είχε ζήσει;

Ποιος άραγε μυστηριώδης σκοπός οδηγούσε εκεί τους δυο αυτούς ανθρώπους με την παράξενη όψη, που πλησίαζαν την κορυφή του βουνού;

Ο ένας απ' αυτούς ήταν ηλικιωμένος, ψηλός και ρωμαλέος, με πρόσωπο σημαδεμένο από ευλογιά. Ήταν ντυμένος όπως οι νομάδες βεδουίνοι, μ' έναν καστανόχρωμο μακρύ χιτώνα κάτω από ένα φαρδύ τετράγωνο μανδύα, από μαύρο χοντρό μαλλί με κόκκινες ρίγες. Το βλέμμα του ήταν ήρεμο και το πρόσωπό του έδειχνε τέλεια γαλήνη. Σίγουρα επρόκειτο για έναν Διδάσκαλο.

Ο άλλος, πολύ νεώτερος, με μέτριο ανάστημα, είχε το βλέμμα προσηλωμένο κάτω στη γη και μεγάλη θλίψη ήταν χαραγμένη στο πρόσωπό του. Τον βασάνιζε αγωνία, έκλαιγε, αναστέναζε κι έλεγε:

- Διδάσκαλε, μου φανερώνεις πολύ θλιβερό νέο που συνταράζει την καρδιά μου και καταθλίβει το πνεύμα μου. Γιατί λες, Διδάσκαλε, πως η ώρα του θανάτου σου πλησιάζει και με προσκαλείς να παραστώ στη φοβερή αυτή στιγμή;

- Ναι, αγαπητό μου παιδί, απαντούσε ο Διδάσκαλος. Πλησιάζει η ώρα που ο Θεός, ο Κύριός μου, πρόκειται να με καλέσει κοντά Του. Αλλά, γιατί η λύπη, γιατί τα δάκρυα; 

Δεν γνωρίζεις πως όταν χωριζόμαστε από εκείνους που αγαπούμε κάτω στη γη, πρόκειται να ενωθούμε για πάντα με εκείνους που βρίσκονται στους ουρανούς; 

Δεν γνωρίζεις, ότι ο θάνατος είναι Χάρη που μας παρέχει ο Θεός, ότι είναι το κάλεσμα στην Υπέρτατη Συνείδηση, ότι είναι αμοιβή για την αποστολή που εκπληρώθηκε; 

Γιατί, ολιγόπιστε, θλίβεσαι απ' την ώρα που σου αναγγέλθηκε αυτό το νέο; Γιατί η σιγή δεν σταματά το ενδιαφέρον για τον εαυτό σου, που φανερώνεται μέσα από τις λύπες του; Γιατί κλαις; 

Κλαις, όχι γιατί πεθαίνω, αλλά γιατί φεύγοντας θα αφήσω κενό στο πνεύμα και στην ψυχή σου. 

Κλαις, γιατί δημιουργείται μέσα σου κενό. Κι ο φόβος αυτού του κενού σε κατατρομάζει. Το κενό αυτό δεν είναι άραγε η τιμωρία για σένα και τη Φυλή που στασίασε; Μπορεί να' ναι αλλιώς; Δεν είναι άραγε δίκαιο, η ταραχή αυτή που προξένησες, εσύ κι οι αδελφοί σου, να βρει εδώ, στον κόσμο των παραστάσεων, αυτό που της αξίζει; Δεν είναι επίσης δίκαιο να υποφέρεις απ' τις θλίψεις των νόμων που προκάλεσες;

Μπορείς να σχηματίσεις κάποια ιδέα; Μπορείς να συλλάβεις, μέσα στο αποκλεισμένο από την ενθύμηση ον σου, το δράμα που κάποια συνειδητά πνεύματα προκάλεσαν πριν από τον Χρόνο; Και μπορείς, πνεύμα συσκοτισμένο που συμπυκνώθηκε μέσα στην ύλη, μπορείς, λέω, να διαισθανθείς μέσα σε μια ενορατική αναλαμπή εκείνο που ήταν, εκείνο που υπήρξε και εκείνο που υπάρχει;

Βρισκόμασταν όλοι εντός της Μονάδος, στον Ουρανό, στον κοινό μας Πατέρα. Ήταν ο Παράδεισος, η Χαρά, η Ευδαιμονία! Το κενό δεν τάραζε την ουσία μας, δεν τρόμαζε το πνεύμα μας. Ο φόβος, ο τρόμος κι η ταραχή μας ήταν άγνωστα. Και το πνεύμα επαναστάτησε, βυθίστηκε μέσα στα στοιχεία κι έγινε άνθρωπος. Εγκαταλείψατε τα ουράνια δώματα, γιατί παρασυρθήκατε απ'  τα θέλγητρα της ύλης και χαθήκατε μέσα στους κατώτερους κόσμους και, με την απερισκεψία σας, δημιουργήσατε κενό στον Ουρανό.

Η χορεία του Θεού μας σημαδεύτηκε και υπέφερε απ' τον χωρισμό των οντοτήτων που απέρρευσαν απ’ Αυτόν. Κι επειδή, ένεκα του μοιραίου των νόμων, δημιουργήσατε πόνο στον Ουρανό, υποφέρετε κι εσείς εδώ στη Γη. Η θλίψη του Θεού, σας καταδιώκει και θα σας καταδιώκει για πολύ ακόμη. Το κενό, το φρικτό κενό, θα είναι η τιμωρία σας...

Την στιγμή εκείνη, μια αστραπή έσχισε τους ουρανούς, που ήταν όμως φωτεινοί και γαλήνιοι, και μια φωνή αντήχησε:

- ΗΛΙΑ !

Ο Διδάσκαλος σήκωσε τα μάτια του ψηλά και απάντησε:

- Έρχομαι, Κύριε και Διδάσκαλέ μου.

Ο μαθητής έπεσε κατά γης, έκρυψε το πρόσωπό του στα χέρια του, αναστέναξε πικρά κι είπε:

- Διδάσκαλε, μη μ' εγκαταλείψεις μ' αυτόν τον τρόπο. Λυπήσου έναν αθώο που φέρει τα σφάλματα των αδελφών του και που είναι δυστυχής επειδή εκείνοι απέτυχαν.

- Οι αδελφοί σου δεν απέτυχαν, συνέχισε ο Διδάσκαλος. Ο καθένας τους φέρει μέσα του το ανάλογο μερίδιο του λάθους. Κλαις, όμως οι θρήνοι σου δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένδειξη του εγωισμού σου. Γιατί κλαις; Γιατί επιστρέφω στο Θεό μου, εκεί όπου βασιλεύει η ειρήνη; Κλαις, γιατί με γεμίζει η εύνοια του Θεού; Εγωιστή! Έπρεπε να είσαι ευτυχής για όλους αυτούς τους λόγους, αν μ' αγαπούσες πραγματικά. Αλλά όχι, λυπάσαι μπροστά σ' όλα αυτά. Κλαις για τον εαυτό σου. Κλαις, γιατί σ' εγκαταλείπω. Κλαις, γιατί δε θα ακούς πια την φωνή μου. Κλαις, γιατί μένεις μόνος. Όχι λοιπόν για μένα, εγωιστική ύπαρξη, αλλά για σένα λυπάσαι, πάντα για σένα.

Όσο ο Διδάσκαλος μιλούσε μ' αυτόν τον τρόπο, με αυστηρότητα, ο μαθητής, με δάκρυα, γονατιστός μπροστά του, κρατούσε την άκρη του χιτώνα του, όπως ένα παιδί κρατιέται απ’ το φουστάνι της μητέρας του.

Η συνομιλία διακόπηκε.

Δεύτερη αστραπή έσχισε την έκταση των ουρανών οι οποίοι ταράχτηκαν απότομα και μ' ένα κεραυνοβόλημα η ουράνια φωνή φωνάζει:

- ΗΛΙΑ !

Η ηχώ επανέλαβε το όνομα. Η δόνηση σκορπίστηκε και συγχωνεύτηκε μέσα στη φωνή της φύσης.

- Έρχομαι, Θεέ μου, Κύριε και Διδάσκαλέ μου, απάντησε ο Ηλίας, με το βλέμμα υψωμένο στο άπειρο. Και γυρίζοντας τότε στο μαθητή που βρισκόταν στα πόδια του, του λέει:

- Σήκω, Ελισσαίε, κι άκουσε τις τελευταίες μου παραγγελίες:

Όταν πεθάνω, θα εγκαταλείψεις τα μέρη αυτά και θα επιστρέψεις στην Άγια Πόλη. Θα καλέσεις τους πιστούς μου στον περίβολο του Ναού. Θα έχεις μια δέσμη από ρόδα, όχι περισσότερα από 72, γιατί 72 είναι ο αριθμός που κλείνει τον κύκλο των ετών μου σήμερα, 72 είναι οι Φύλακες του Νόμου, 72 είναι οι Άγγελοι που δεσπόζουν στην επιφάνεια της γης, γιατί 7 είναι οι Βασιλείς και 2 εκείνοι που τους γέννησαν. Θα δώσεις από ένα ρόδο στον καθένα απ' τους πιστούς κι αφού οι 72 Εκλεκτοί μυρίσουν το γλυκό άρωμά του, θα τους μεταβιβάσεις τους τελευταίους μου λόγους. Θα τους πεις; Ας ετοιμαστεί ο καθένας σας για αναχώρηση. Πλύνετε τα ρούχα σας και κάμετέ τα δέμα, για να μπορείτε να τα φέρετε στην πλάτη σας.

Έπειτα, εσύ και 6 από αυτούς, τους οποίους ο Θεός, ο Διδάσκαλός μου, έχει εκλέξει για να είστε 7, θα πάρετε ο καθένας σας από εννέα πιστούς κι έτσι θα σχηματίσετε 7 ομάδες των 10.

10 με οδηγό έναν απ' αυτούς, θα πάνε στη Συρία.

10 με οδηγό έναν απ' αυτούς θα πάνε στην Αίγυπτο.

10 με οδηγό έναν απ' αυτούς, θα πάνε στη Αραβία.

10 με οδηγό έναν απ' αυτούς, θα πάνε στην Ελλάδα.

10 με οδηγό έναν απ' αυτούς, θα πάνε στην Κυρηναϊκή.

10 με οδηγό έναν απ' αυτούς, θα πάνε στην Περσία.

Κι εσύ, με τους δικούς σου 9, εσείς οι 10 θα παραμείνετε στην Άγια Πόλη για τον συντονισμό και τη διεύθυνση του έργου.

Θα τους οδηγείς όλους με Δικαιοσύνη και Καλοσύνη. Τους δύο τελευταίους, που είναι επίσης εκλεκτοί -που είναι πατέρας και θυγατέρα- θα τους κρατήσεις κοντά σου και θα εργαστούν κι αυτοί για τον συντονισμό και για τον Ιερό Σκοπό.

Θα είναι στην υπηρεσία σου, όπως εσύ, και εσύ συν ένας. 

[ Σημ. 7 μέλη + 2 (πατέρας και θυγατέρα) + 1(ο Αόρατος Άρχων) = 10 (1+0=1) ]

Όταν όλοι οι πιστοί θα είναι καθαροί κι έτοιμοι για αναχώρηση, θα τους συγκεντρώσεις για τελευταία φορά στον περίβολο του Ναού. Θα λάβεις ακόμη μια δέσμη από 72 ρόδα, θα δώσεις από ένα ρόδο στον καθένα και θα τους πεις:

- Βλέπετε το άνθος αυτό; Είναι το ρόδο, το Σύμβολο της κοινής μας Ιδέας. Το ρόδο είναι το άνθος που βασιλεύει μεταξύ των φυτών. Κάτω απ' την αιγίδα του Συμβόλου αυτού θα προετοιμάσετε την Οδό Εκείνου που θα έλθει και ο οποίος, σαν το ρόδο, είναι ο Βασιλιάς του κόσμου και με το άρωμα Του θα γεμίσει Ζωή όλη τη γη.

Οι 72 θα σε ρωτήσουν:

- Πρόκειται για τον Ηλία;

Κι εσύ θα τους απαντήσεις:

- Δεν αναφέρομαι στον Ηλία, αλλά ο Ηλίας θα επανέλθει. Δεν θα πρόκειται για εκείνον, θα είναι ένας άλλος, αν κι αυτός θα είναι εκείνος.

Έπειτα θα τους πεις:

- Είστε αρκετά φωτισμένοι για να εκπληρώσετε την Αποστολή σας. Αν το φως σας εγκαταλείψει, μυρίστε το ρόδο και το φως θα ξαναγυρίσει πιο ισχυρό και πιο ζωηρό. Φυλάξετε το ρόδο αυτό, όπως είναι, ανοικτό. Δε θα μαραθεί καθόλου παρά μόνο σε εκείνον που θα αποτύχει στην Αποστολή του. Βαδίζετε πάντα μπροστά, μην επανέρχεστε επί των βημάτων σας. Μην κοιτάτε καν προς τα πίσω, ακόμη κι αν σας προσβάλλουν, ακόμη κι αν σας κτυπούν. Κι όταν σας καταδιώκουν, για να σας σκοτώσουν, εσείς βαδίζετε πάντα προς τα εμπρός. Το Σύμβολό σας θα είναι "το Ρόδο". Ο Σκοπός σας θα είναι να παρασκευάσετε την Οδό του Σωτήρα.

Αυτά θα πεις στους αδελφούς σου εκ μέρους μου. Είθε να μπορέσεις να τους διευθύνεις με Δικαιοσύνη!

Ένας φοβερός κρότος σκέπασε τους τελευταίους λόγους του Προφήτη κι η ουράνια φωνή βρόντησε:

- ΗΛΙΑ !

- Έρχομαι, Διδάσκαλέ μου και Θεέ μου, ιδού εγώ!

Δυο φτερωτοί δράκοντες, ταχείς σαν αστραπή, χύμηξαν απ' τους Ουρανούς στη Γη και βρέθηκαν εμπρός στον Προφήτη.

Τα ενωμένα φτερά τους σχημάτιζαν ένα κάθισμα. Ο Ηλίας βρέθηκε επάνω του γονατιστός. Ο μαθητής κρατούσε απελπισμένα τον Μανδύα του Διδασκάλου του και προσπαθούσε με την μάταιη αυτή χειρονομία να τον κρατήσει κοντά του.

- Γιατί με εγκαταλείπεις, Σεβαστέ Διδάσκαλε! φώναξε.

Ο Ηλίας αφήνοντας ελεύθερο τον Μανδύα του στα χέρια του Ελισσαίου, τον αφιερώνει με τις λέξεις αυτές:

- Επαναστάτρια Γενεά! Πάψε τους θρήνους και φύλαξε τον Μανδύα αυτόν ως Σύμβολο του αξιώματός σου!

Κατόπιν ο Ηλίας ανέβηκε με το Φτερωτό Άρμα του στην Ουράνια Κατοικία, για να αναπαυτεί απ’ την σκληρή Αποστολή που είχε επιλέξει.

Ο Ελισσαίος παρέμεινε για μια στιγμή ακίνητος και εξουθενωμένος κοίταζε τους ουρανούς πίσω απ’ τους οποίους ο Διδάσκαλός του, ο Προφήτης Ηλίας, είχε εξαφανιστεί. Ο ήλιος έδυσε. Μέσα στην καρδιά του μαθητή, όπως και γύρω του, βασίλευε σιωπή. Γονατιστός, χαμένος στις θλιβερές του σκέψεις, έκλαιγε σιωπηλά. Έπειτα, σιγά-σιγά, σαν ξαναγύριζε μέσα του η ιδέα του Καθήκοντος, λάμβαναν την θέση τους και οι υψηλές συμβουλές του Διδασκάλου του. Προσευχήθηκε και ζήτησε απ' τον Παντοδύναμο Θεό τη Δύναμη και τη Σοφία για να ακολουθήσει επάξια την Αποστολή του Μύστη.

Η αυγή τον βρήκε γονατιστό. Δεν έκλαιγε πια. Σηκώθηκε ακτινοβόλος και άξιος, φόρεσε τον Μανδύα του Ηλία και κατέβηκε από  το όρος. Έφτασε στον Ιορδάνη, όπου οι αδελφοί τον περίμεναν με αγωνία.

Και πραγμάτωσε το Έργο, για το οποίο είχε προοριστεί...

 "Βιβλική  Ενόραση" - Η Ανάληψη του Προφήτη Ηλία, Μυητικό Αφήγημα του συνιδρυτή της Αδελφότητας του Κρίνου και του Αετού, Δημητρίου Πλάτωνος Σεμελά

Απ' την Παράδοσή μας τιμάται ιδιαιτέρως ο Ηλίας, ο Προφήτης και Πρόδρομος της Παρουσίας του Κυρίου, για τον οποίο ο συνιδρυτής μας Δημήτριος Σεμελάς εμπνεύστηκε και έγραψε το κείμενο που αναρτήσαμε παραπάνω. Ο Ηλίας (ως απεικόνιση του Πνευματικού Ήλιου που φωτίζει τις διάνοιες των ανθρώπων), θεωρείται ο Ιδρυτής της "Αδελφότητας του Ρόδου", που σχηματοποιήθηκε σε διάφορες Εσωτερικές Αδελφότητες, με πρώτη αυτή των Εσσαίων, της οποίας ο Ιωάννης ο Βαπτιστής θεωρείται ο τελευταίος αρχηγός που προετοίμασε την "Οδό του Κυρίου". Ο Ηλίας μαζί με τον Ιωάννη Βαπτιστή είναι οι Προστάτες του Εσωτερικού Κύκλου του Τάγματός μας, της "Τάξεως των Ιπποτών του Ήλιου της Έδεσσας και της Παλαιστίνης".

"Καὶ ἐξῆλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ εἰς τὰς κώμας Καισαρείας τῆς Φιλίππου· καὶ ἐν τῇ ὁδῷ ἐπηρώτα τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λέγων αὐτοῖς· τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι; οἱ δὲ ἀπεκρίθησαν Ἰωάννην τὸν βαπτιστήν καὶ ἄλλοι Ἠλίαν ἄλλοι δὲ ἕνα τῶν προφητῶν" (Κατά Μάρκον 8, 27-28)

"Ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος, τῶν Προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος Πρόδρομος τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος, ἄνωθεν καταπέμψας Ἐλισαίῳ τὴν χάριν, νόσους ἀποδιώκει, λεπροὺς καθαρίζει, διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα..." (Απολυτίκιον, ήχος δ’)

40. Ο ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΟΥ

("Ύμνος της Ψυχής " ή " Ύμνος του Χιτώνα της Δόξης ") - Από τις Απόκρυφες "Πράξεις του Θωμά"

(Ιούλιος 2021)

Ακούστε τον Ύμνο της Ψυχής, τον μύθο που αποκαλείται και Ύμνος του Μαργαριταριού ή Ύμνος του Χιτώνα της Δόξας. Ο  Ύμνος αυτός αποτελεί μία αλληγορία για την Λύτρωση και δίδεται μέσα από μια ποιητική εξιστόρηση της περιπετειώδους αναζητήσεως ενός υπέροχου και μοναδικού μαργαριταριού από έναν ευγενή νέο. 

Ο  Ύμνος, που έχει διασωθεί στο τέλος της Ενάτης Πράξεως στο κείμενο των "Αποκρύφων Πράξεων του Θωμά", βρέθηκε γραμμένος σε Ελληνικά, Συριακά και Κοπτικά χειρόγραφα. Θεωρείται ως το αρχαιότερο κείμενο των “Πράξεων του Θωμά”. Ωστόσο δεν έχει καμία οργανική σχέση με το γενικότερο περιεχόμενο των Πράξων.

Στην ουσία το κείμενο των "Αποκρύφων Πράξεων του Θωμά", περιγράφει την ευαγγελική δράση του Ιούδα Θωμά (δηλαδή του Ιούδα του Διδύμου) στην Ινδία, όπου επιτέλεσε έργο αντίστοιχο με αυτό που ο Παύλος επιτέλεσε στη Δύση. Ο Θωμάς, θεωρείται ότι έφερε κοντά στον αρχαίο βουδισμό την πρωτοχριστιανική παράδοση της Ανατολής. Όμως ο Ύμνος του Μαργαριταριού, παρεμβάλλεται στο τέλος της Ενάτης Πράξεως χωρίς να έχει στην πραγματικότητα καμία σχέση με την διήγηση των Πράξεων και απηχεί Νεοπλατωνικές και Γνωστικές αντιλήψεις. Κάποιοι μελετητές υποθέτουν ότι συγγραφέας του ήταν ένας Σύρος ή Πάρθος Γνωστικός, ο Βαρδησάνης (Bardaisan ή Bardesanes, 154-222 μ.Χ.), τον οποίο ο φιλόσοφος Πορφύριος, ο μαθητής του Πλωτίνου, αποκαλεί απλώς “Ο Βαβυλώνιος”. Κανείς ωστόσο δεν μπορεί να μιλήσει με σιγουριά επ’ αυτού. 

Το κείμενο του Ύμνου, στο οποίο αφθονούν οι εσωτερικοί συμβολισμοί, αποτελεί μια αλληγορική αναφορά στην Πτώση της Ψυχής, στον Εγκλωβισμό της στον Κόσμο της Ύλης και στην επακόλουθη Επάνοδό της στο Φως, στον Οίκο του Πατρός της.

Δύο από τα αρχαιότερα ελληνικά χειρόγραφα του κειμένου των “Πράξεων του Θωμά”, διασώζονται το πρώτο στον Κώδικα Monacensis Greacus 262, του 9^ου μ.Χ. αιώνα, ο οποίος φυλάσσεται στο Μόναχο, και το δεύτερο στον Κώδικα Vallicellanus B. 35, του 12^ου αιώνα, ο οποίος φυλάσσεται στην Βιβλιοθήκη του Βατικανού και αποδίδεται στον Νικήτα Ευγενειανό, Αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης το έτος 1178.

Το κείμενο του Ύμνου της Ψυχής που ακολουθεί, αποδόθηκε στα νέα ελληνικά από το υπάρχον στο Αρχείο μας κείμενο, που η Παράδοσή μας αναφέρει ότι διέσωσαν οι Αδελφοί της Ανατολής όταν εγκατέλειψαν για πρώτη φορά την Έδεσσα της Μικράς Ασίας το έτος 1087, όταν η Έδεσσα, πού ήταν το κέντρο μεταγραφής της Αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας στη Συριακή γλώσσα (πράγμα που έδωσε αργότερα την δυνατότητα για τις επακόλουθες μεταφράσεις της και στην Αραβική γλώσσα), έπεσε για πρώτη φορά στα χέρια των Σελτζούκων Τούρκων.

Λίγο αργότερα, το 1098, οι Σταυροφόροι της Πρώτης Σταυροφορίας νίκησαν τους Σελτζούκους Τούρκους, μετά από κάλεσμα και προτροπή του αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού (Alexios I Komnenos, 1057-1118) κι έτσι η “Κομητεία της Έδεσσας” (Comitatus Edessanus), αποτέλεσε το πρώτο κράτος που εγκαθίδρυσαν οι Σταυροφόροι και συγκεκριμένα ο Βαλδουίνος ο Πρώτος (Baldwin of Boulogne, 1060-1118), ο μετέπειτα Φράγκος Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, ο οποίος ήταν αδελφός του Ευστάθιου του Τρίτου της Βουλώνης (Eustace III, Count of Boulogne, 1050-1125 περ.), του επονομαζόμενου “Προστάτη των Ναϊτών”  και του Γοδεφρείδου του Μπουιγιόν (Godfrey of Bouillon, 1060-1100), του επονομαζόμενου “Προστάτη του Παναγίου Τάφου” (Advocatus Sancti Sepulchri).

Προς τιμήν των Αδελφών της Ανατολής της “Σχολής της Έδεσσας”, οι οποίοι εγκατέλειψαν οριστικά την πόλη όταν αυτή έπεσε και πάλι στα χέρια των Σελτζούκων Τούρκων του Εμίρη Nur ad-Din Maḥmud Zengi το 1144, στον Εσωτερικό Κύκλο της Αδελφότητάς μας έχει εγκαθιδρυθεί η “Τάξη των Ιπποτών του Ήλιου της Έδεσσας και της Παλαιστίνης”, που απονέμεται σε χρισμένους Ταξιάρχες του Τάγματός μας, οι οποίοι έχουν αποδείξει δια των έργων τους ότι έχουν κατακτήσει τον ευγενή αυτόν Τίτλο.

 

  Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ή

ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΟΥ

  

I.

Όταν ήμουν ένα μικρό παιδί και ζούσα στο βασίλειό μου στον σπίτι του Πατέρα μου, ήμουν χαρούμενος κι ευτυχισμένος μέσα στα μεγαλεία και τα πλούτη εκείνων που με φρόντιζαν και με ανέτρεφαν.

Κι απ’ το σπίτι μας στην Ανατολή, οι γονείς μου, αφού μου έδωσαν προμήθειες, με έστειλαν κάποτε να ταξιδέψω. Απ’ τον πλούτο του θησαυροφυλακίου μας, έφτιαξαν ένα δέμα για μένα, τόσο μεγάλο κι ωστόσο τόσο μικρό και ελαφρύ, ώστε να μπορώ να το κουβαλώ μόνος.

 

II.

Είχε χρυσάφι από τον Οίκο των Beth-Ellaya, ασήμι από το Μέγα Gazak, ρουμπίνια απ’ τις Ινδίες, οπάλιο από τη γη του Κασάν. Με εφοδίασαν επίσης με διαμάντια που μπορούν να συντρίψουν ακόμη και σίδερο.

Μου έβγαλαν όμως τον λαμπρό μου Χιτώνα της Δόξας, που μου είχαν ράψει με αγάπη και μου πήραν τον Πορφυρό μου Μανδύα, που είχε υφανθεί και μετρηθεί για να ταιριάζει μόνο σε μένα.

 

ΙΙΙ.

Κι έκαναν μια συμφωνία μαζί μου. Την έγραψαν στην καρδιά μου για να μην την ξεχάσω:

“Αν κατεβείς στην γη της Αιγύπτου και φέρεις πίσω το Μοναδικό Μαργαριτάρι που βρίσκεται στη μέση της θάλασσας και φυλάσσεται απ’ το ερπετό που ρουθουνίζει και τρώει την ουρά του, τότε θα ξαναφορέσεις τον Χιτώνα της Δόξας και τον Πορφυρό σου Μανδύα και θα είσαι μαζί με τον αδελφό σου, τον δίδυμο, κληρονόμος του Βασιλείου μας”.

 

IV.

Έφυγα λοιπόν απ’ την Ανατολή και προχώρησα προς τα κάτω μαζί με δύο Συνοδούς, γιατί ο δρόμος ήταν δύσκολος κι επικίνδυνος και εγώ ήμουν πολύ μικρός για να πορευτώ μόνος.

Πέρασα τα σύνορα του Μεσάν, το μέρος όπου συγκεντρώνονται οι έμποροι της Ανατολής, ήρθα στη γη της Βαβυλώνας και πέρασα τα τείχη του Σαρμπούγκ. Κατέβηκα στην γη της Αιγύπτου κι εκεί, οι Συνοδοί μου αναγκάστηκαν να με αφήσουν.

 

V.

Κι εγώ πήγα κατ’ ευθείαν στον τόπο του φιδιού κι εγκαταστάθηκα στο λημέρι του περιμένοντας το να κοιμηθεί, για να πάρω το Μοναδικό Μαργαριτάρι.

Κι ήμουν μόνος, ξένος για όλους τους άλλους. Και τότε είδα κάποιον νέο απ’ τον δικό μου λαό, έναν όμορφο νεαρό Ευγενή της Ανατολής, ο οποίος ήρθε κοντά μου και με συντρόφευε.

 

VI.

Το έκανα εκλεκτό μου φίλο, για να μοιράζομαι μαζί του τις ανησυχίες μου.

Με προειδοποίησε για τους Αιγύπτιους και για τις επαφές με τους μη-καθαρούς. Γιατί είχα φορέσει ρούχα σαν και τα δικά τους, για να μην με υποψιαστούν ότι ήμουν ένας ξένος που ήρθε από μακριά για να κλέψει το Μαργαριτάρι και ξεσηκώσουν το ερπετό εναντίον μου.

 

VII.

Όμως με την μία ή την άλλη ευκαιρία, έμαθαν ότι δεν ήμουν συντοπίτης τους και φερόμενοι με πονηριά, μου έδωσαν να φάω απ’ την τροφή τους.

Κι έτσι λησμόνησα πως ήμουν γιος βασιλιάδων και άρχισα να υπηρετώ τον δικό τους βασιλιά. Λησμόνησα το Μοναδικό Μαργαριτάρι για το οποίο με είχαν στείλει εδώ κάτω κι απ’ το βαρύ τους φαγητό έπεσα σ’ έναν βαθύ ύπνο.

 

VIII.

Ενόσω συνέβαιναν όλα αυτά, οι γονείς μου που τα γνώριζαν θλίβονταν για μένα.

Φώναξαν να συγκεντρωθούν όλοι στην Πύλη του Βασιλείου και τότε όλοι οι Βασιλιάδες και οι Πρίγκιπες και οι Ευγενείς της Ανατολής σκέφτηκαν ένα σχέδιο για μένα, για να μην εγκαταλειφθώ μόνος στη γη της Αιγύπτου. Μου έγραψαν λοιπόν μια επιστολή κι ο καθένας από τους Ευγενείς έθεσε το όνομά του:

 

IX.

“Από μας, τον Πατέρα σου, τον Βασιλιά των Βασιλέων και από την Μητέρα σου, την Κυρία της Ανατολής κι από τον Αδελφό σου τον δίδυμο, που είναι ο επόμενος στη σειρά της διαδοχής, προς εσένα, γιε μας που βρίσκεσαι στη γη της Αιγύπτου, στέλνουμε  τον Χαιρετισμό της Ειρήνης μας.

Σήκω και βγες απ’ τον ύπνο σου κι άκουσε τα λόγια μας!

Θυμήσου ότι είσαι Γιός Βασιλέων και δες καθαρά ποιόν υπηρετείς και ποια είναι η σκλαβιά της ζωής σου. Αναλογίσου το Μοναδικό Μαργαριτάρι για το οποίο κατέβηκες κάποτε στη γη της Αιγύπτου!

 

X.

Θυμήσου τον Χιτώνα της Δόξας σου!

Θυμήσου τον υπέροχο Πορφυρό σου Μανδύα! Μπορείς να τα ενδυθείς σαν διαβαστεί το όνομά σου στο Βιβλίο των Ηρώων, κι όταν, μαζί με τον δίδυμο Αδελφό σου, γίνεις ο κληρονόμος του Βασιλείου μας!”

Η Επιστολή αυτή έμοιαζε με αγγελιοφόρο και σφραγίστηκε με το δεξί χέρι του Βασιλιά για να είναι ασφαλής απ’ τους κακούς, από τα τέκνα της Βαβυλώνας και τους άγριους δαίμονες του λαβυρίνθου του Σαρμπούγκ.

 

XI.

Κι ύστερα σηκώθηκε και πέταξε με την μορφή Αετού, που σε όλες τις φυλές των πουλιών είναι ο Βασιλιάς. Πέταξε κι ήρθε κοντά μου κι έγινε Λόγος. Απ’ τη φωνή του και τον ήχο των φτερών του, ξύπνησα και βγήκα απ’ τον βαθύ μου ύπνο. Τον κράτησα μέσα μου, τον φίλησα, έσπασα την βασιλική σφραγίδα και διάβασα. Μέσα εκεί υπήρχαν οι λέξεις της Εντολής που ήταν χαραγμένη στην καρδιά μου.

 

XII.      

Και θυμήθηκα πως ήμουν Γιός Βασιλέων κι η ανάμνηση της θέσης μου μ’ έκανε να λαχταρήσω την αληθινή μου φύση.

Θυμήθηκα ξανά το Μοναδικό Μαργαριτάρι για το οποίο είχα σταλεί κάτω στη γη της Αιγύπτου κι άρχισα να γοητεύω το ερπετό που ξεφυσούσε δαγκώνοντας την ουρά του.

Το έκανα να πέσει σε ύπνο προφέροντας το Όνομα του Πατέρα μου,  το Όνομα του Δίδυμου Αδελφού μου και το όνομα της Μητέρας μου, της Βασίλισσας της Ανατολής.

 

XIII.

Κι έτσι, άρπαξα το Μαργαριτάρι και ξεκίνησα να επιστρέψω στον Οίκο του Πατέρα μου. Έβγαλα τα ακάθαρτα ρούχα που φορούσα, τα εγκατέλειψα στη γη των Αιγυπτίων και πήρα γυμνός το δρόμο μου για την πατρίδα μου στην Ανατολή.

Στην πορεία μου, βρήκα την Επιστολή που με είχε αφυπνίσει να βρίσκεται δίπλα στον δρόμο μου κι όπως με είχε ξυπνήσει με τη φωνή της έτσι και τώρα με καθοδηγούσε με το φως της.

 

XIV.

Ήταν γραμμένη σε λαμπερό κίτρινο μετάξι με κόκκινα γράμματα κι έλαμπε μπροστά στα μάτια μου. Κι η καθοδήγησή της με ανακούφιζε από τους φόβους μου, ενώ η αγάπη της με παρακινούσε να προχωρήσω.

Πέρασα λοιπόν γρήγορα τον λαβύρινθο του Σαρμπούγκ και τις Πύλες της Βαβυλώνας κι έφτασα στο Μέγα Μεσάν, το λιμάνι των εμπόρων, που βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα.

 

XV.

Οι γονείς μου, είχαν ήδη στείλει εκεί απ΄την Υρκανία τα Ενδύματά μου, τον Χιτώνα της Δόξας και τον Πορφυρό Μανδύα μου, που κάποτε μου είχαν αφαιρέσει.

Τα κρατούσαν δύο θησαυροφύλακες, στους οποίους τα είχαν εμπιστευθεί αφού κρίθηκαν άξιοι για την αφοσίωσή τους.

Κι είχα ξεχάσει το μεγαλείο τους, γιατί ήμουν ένα μικρό παιδί όταν τα είχα αφήσει στο σπίτι του Πατέρα μου. Κι ευθύς όπως τα κοιτούσα, ο Χιτώνας της Δόξας έγινε σαν Καθρέφτης του εαυτού μου.

 

XVI.

Κι είδα μέσα του τον εαυτό μου, όπως και μέσα στον εαυτό μου είδα εκείνον.

Είδα ότι είμασταν σαν δύο ξεχωριστές οντότητες κι ωστόσο είμασταν ένα, αφού είμασταν ίδιοι κι απαράλλακτοι.

Κι είδα ότι οι θησαυροφύλακες που μου είχαν φέρει τα λαμπρά μου Ενδύματα ήταν επίσης δύο, κι ωστόσο ήταν ένα, αφού είχαν την ίδια μορφή και ήταν σφραγισμένοι με την ίδια Σφραγίδα του Βασιλέως των Βασιλέων. Και μέσω αυτών η Δόξα αποκαθίστατο σε μένα, ως απόδειξη της Βασιλείας μου.

 

XVII.

Κι ο λαμπρός Χιτώνας της Δόξης, χρωματίζονταν από χρυσάφι, βήρυλους, ρουμπίνια, οπάλι και πολύχρωμους σαρδόνυχες. Κι όλα αυτά ήταν καλά στερεωμένα με διαμαντόπετρες. Και πάνω του, ήταν κεντημένη η ίδια η εικόνα του Βασιλέα των Βασιλέων που σκόρπιζε την λάμψη της και είχε το χρώμα των ζαφειριών.

 

XVIII.

Από αυτό συνειδητοποίησα ότι στον Χιτώνα είχε εργαστεί η ίδια η Γνώση.

Κι όπως ερχόταν προς το μέρος μου διαπίστωσα πως άρχισε να ψιθυρίζει το δικό του τραγούδι κι εγώ μπορούσα κι άκουγα την μουσική του:

“Δες Αυτόν που είναι ενεργός στις καλές πράξεις! Γι’ Αυτόν μεγάλωσα στον Οίκο του Πατέρα μου! Αισθάνθηκα κι Εγώ όπως κι Αυτός, το πώς προκάλεσε την ανάπτυξή μου σύμφωνα με τα έργα του!”

 

XIX.

Και μετά, με μεγαλοπρεπείς κινήσεις ο Χιτώνας απλώθηκε προς το μέρος μου και ευρισκόμενος στα χέρια των δωρητών του, βιαζόταν να έρθει κοντά μου για να τον κρατήσω. Κι η Αγάπη με παρότρυνε να τον πάρω.

Κι άπλωσα τα χέρια μου, τον κράτησα και ντύθηκα την ομορφιά των χρωμάτων του κι ύστερα, τυλίχτηκα με τον Πορφυρό Μανδύα μου, που σκόρπιζε παντού το λαμπερό του χρώμα.

 

ΧΧ.

Έντυσα λοιπόν τον εαυτό μου κι ύστερα ανέβηκα στην Πύλη του Χαιρετισμού και της Λατρείας.

Κι έσκυψα το κεφάλι κι απέδωσα φόρο τιμής στο μεγαλείο Εκείνου, που είχε στείλει τα Ενδύματα για μένα.

Την Εντολή του είχα τώρα εκπληρώσει κι Αυτός εκπλήρωσε την υπόσχεσή Του.

Εκεί, στην Πύλη του Ανακτόρου των Υιών του, έγινα Ένα με τους Πρίγκηπές του.

Γιατί με είχε δεχτεί με χαρά κι εγώ ήμουν μέσα στο Βασίλειό Του μαζί με Αυτόν.

 

XXI.

Προς Εκείνον όλο το πλήθος των Ευγενών Υπηρετών Του τραγουδούσε Ύμνους με γλυκιά φωνή.

Μου υποσχέθηκε ότι έπρεπε γρήγορα να ταξιδέψω μαζί Του για να πάμε στον Θρόνο του Βασιλιά των Βασιλέων και ότι με τα πλούσια δώρα μου και το Μοναδικό Μαργαριτάρι μου, σύντομα θα παρουσιαζόμουν μαζί Του μπροστά στον Βασιλιά…